เล​เวล 91–100 · ​ท้องแข็ง

เล​เวล 91 · ​ระลอก​สอง

​ภายนอก. ​ชุมชน​ริม​คลอง. ​ฟ้า​ดำ​ครึ้ม

​นักวิทยาศาสตร์​หนุ่ม ​เสื้อ​กาวน์​เปียก​ครึ่งตัว ​วิ่ง​เข้ามา​ชู​แท็บเล็ต

​นักวิทยาศาสตร์: "​ทุกคน​ฟัง​ผม! ​ประตูระบายน้ำ​รับ​ไม่​ไหว​แล้ว ​อีก​สิบห้า​นาที​น้ำ​จะ​ถึงที่​นี่ ​สูง​หนึ่ง​เมตร​ครึ่ง!"

​ป้า​ร้าน​ก๋วยเตี๋ยว: (​ลวก​เส้น) "​อือ"

​นักวิทยาศาสตร์: "​ป้า​ไม่​เข้าใจ ​นี่​ไม่​ใช่​น้ำท่วม​ธรรมดา ​นี่​คือ—"

​ป้า: "​เมตร​ครึ่ง​ใช่ไหม" (​หันไป​ตะโกน) "​ไอ้​ต้น ​เอา​โต๊ะ​ขึ้น​บน​โต๊ะ"

(​ตัด​ภาพ) ​น้ำ​มา​เป็น​แผ่น ​ไหล​เข้า​ซอย (​เพลง​ระทึก) ​ถังขยะ​ลอย ​รถเก๋ง​ลอย ​รองเท้าแตะ​ลอย​เป็น​ขบวน

(​ตัด​ภาพ) ​สิบห้า​นาที​ต่อมา

​ร้าน​ก๋วยเตี๋ยว​เปิด​ปกติ ​ป้า​ยืน​บน​โต๊ะ​ซ้อน​โต๊ะ ​ลูกค้า​นั่ง​บน​หลังคา​รถเก๋ง​ที่​ลอย​มา​จอด​พอดี

​ป้าย​ร้าน (​เขียน​ใหม่​ด้วย​ปากกา​เคมี): ​ก๋วยเตี๋ยว​เรือ — ​เรือ​จริง

​ไรเดอร์​พาย​กะละมัง​ผ่าน: "​ป้า ​ออเดอร์​สิบสอง ​เส้น​เล็ก​น้ำตก ​ไม่​ผัก"

​ป้า: "​แป๊บ ​กำลัง​ลวก"

​นักวิทยาศาสตร์​เกาะ​เสา​ไฟ ​น้ำ​ถึง​อก ​แท็บเล็ต​ชู​เหนือ​หัว

​นักวิทยาศาสตร์: "​ระลอก​สอง! ​อีก​สิบ​นาที ​เพิ่ม​อีก​หนึ่ง​เมตร!"

​ป้า: "​ไอ้​ต้น ​เอา​เก้าอี้​ขึ้น​บน​โต๊ะ​บน​โต๊ะ"

​เสียง​เฮลิคอปเตอร์​กระหึ่ม ​กู้ภัย​ห้อย​ลงมา​ตาม​บันได​เชือก ​โทรโข่ง​ใน​มือ

​กู้ภัย: "​ใคร​ต้องการ​อพยพ ​ยกมือ​ขึ้น!"

​ไม่​มี​ใคร​ยกมือ

​ลูกค้า​คน​หนึ่ง​ยกมือ

​กู้ภัย: "​คุณ​ครับ! ​เกาะ​เชือก​ไว้! ​ผม​จะ​ดึง​คุณ​ขึ้นไป!"

​ลูกค้า: "​เปล่า ​ขอ​น้ำเปล่า​อีก​ขวด"

​กู้ภัย​เหลียว​มอง​รอบตัว ​ลูกค้า​สิบสอง​คน​ซด​น้ำ​ซุป​เสียงดังจ้วบ ​กระเป๋า​กันน้ำ​แขวนคอ​ทุกคน ​เด็ก​พาย​กล่องโฟม​ส่ง​ผักบุ้ง​ให้​ป้า

​กู้ภัย: (​ปล่อย​เชือก ​น้ำ​ถึง​คาง) "​งั้น… ​ผม​ขอ​ชาม​นึง"

​ป้า: "​น้ำ​หรือ​แห้ง​ลูก"

​กู้ภัย: (​มอง​น้ำ​รอบตัว) "…​แห้ง​ครับ"

เล​เวล 92 · ​ห้าม​คืน​กล่อง​เปล่า

​วัน​จันทร์ ​ห้า​โมง​ครึ่ง ​ป้า​ศรี​บ้าน​เลขที่ 47 ​ยื่น​กล่อง​พลาสติก​สีชมพู​ฝา​เขียว​ข้าม​รั้ว​มา ​ข้างใน​เป็น​แกงเขียวหวาน​ไก่ "​ทำ​เยอะ ​ลอง​ชิม​ดู​นะ"

​บ้าน​เรา​เลขที่ 45 ​และ​บ้าน​เรา​มี​กฎ​ที่​แม่​ไม่​เคย​ยอมให้​ใคร​แหก ​ห้าม​คืน​กล่อง​เปล่า

​วัน​อังคาร ​ฉัน​คืน​กล่อง​ไป​พร้อม​ขนมชั้น​จาก​ตลาด ​สี่​สิบ​บาท

​วัน​พุธ ​กล่อง​กลับมา​พร้อม​ปลา​ทับทิม​ทอด​ทั้งตัว ​หาง​ยื่น​ออก​นอก​กล่อง ​ฝา​ปิด​ไม่​ลง ​ต้อง​รัด​หนังยาง​ไว้​สอง​เส้น

​แม่​ยืน​มอง​ปลา​ตัว​นั้น​อยู่​นาน "​จะ​คืน​น้อยกว่า​นี้​ไม่​ได้"

​วัน​พฤหัส ​แม่​ตื่น​ตีห้า​มา​ทำ​ห่อหมก​แปด​ห่อ ​วัน​ศุกร์ ​กล่อง​กลับมา​พร้อม​หม้อ​อีก​หนึ่ง​ใบ ​ใน​หม้อ​เป็น​เป็ด​พะโล้​ครึ่งตัว​กับ​ไข่​พะโล้​หก​ฟอง ​ฝาหม้อ​มี​โน้ต​แปะ​ไว้ "​หม้อ​ไม่ต้อง​รีบ​คืน​นะจ๊ะ"

​ตอนนี้​บ้าน​เรา​มี​ภาชนะ​ของ​ป้า​ศรี​สอง​ใบ ​ห้าม​คืน​เปล่า​ทั้งสอง​ใบ ​สัปดาห์​นั้น​บ้าน​เรา​จ่าย​ค่า​กับข้าว​ไป​สอง​พัน​สาม​ร้อย​บาท ​ได้​กิน​เอง​ไม่​ถึง​สาม​ร้อย

​คืน​วัน​เสาร์ ​ฉัน​ตัดสินใจ​จบเรื่อง​นี้​แบบ​ผู้ใหญ่ ​ล้าง​กล่อง​กับ​หม้อ​จน​ใส ​แนบ​โน้ต​ขอบคุณ ​แล้ว​แอบ​เอา​ไป​วางหน้า​ประตู​บ้าน 47 ​ตอน​สาม​ทุ่ม ​โดย​ไม่​บอก​แม่

​เช้า​วันอาทิตย์ ​ป้า​ศรี​มา​ยืน​หน้าบ้าน ​พร้อม​ข้าวสาร​ถุง​ห้า​กิโล ​ไข่​สาม​แผง ​และ​กล่อง​สีชมพู​ใบ​เดิม​ที่​มี​แกงเขียวหวาน​อยู่​เต็ม​กล่อง ​แล้ว​พูด​กับ​แม่​ด้วย​เสียง​ที่​เบา​ที่สุด​เท่าที่​คน​ทั้ง​ซอย​จะ​ได้ยิน

"​ถ้า​ลำบาก​อะไร ​บอก​ป้า​นะ ​ไม่ต้อง​อาย"

​บ่าย​วันนั้น ​บ้าน 49 ​ส่ง​แกงส้ม​มา​หนึ่ง​หม้อ ​บ้าน 51 ​ส่ง​ข้าวผัด​มา​สี่​กล่อง ​บ้าน​หัวมุม​ส่ง​แกงจืด​มา​ใน​ปิ่นโต​สามชั้น ​ป้า​ร้านชำ​หัว​ซอย​ให้​เด็ก​หิ้ว​บะหมี่​กึ่ง​สำเร็จรูป​มา​ให้​หนึ่ง​ตะกร้า

​ก่อน​มืด ​บ้าน​เรา​มี​ภาชนะ​ของ​เพื่อนบ้าน​สิบ​ใบ ​ห้าม​คืน​เปล่า​ทั้ง​สิบ​ใบ

​แม่​ไม่​พูด​อะไร​สัก​คำ ​แม่​พับ​แขน​เสื้อ ​เปิด​ตู้เย็น ​แล้ว​โทร​ตาม​น้า​มา​ช่วย​ตั้งแต่​ตี​สี่

​ตีห้า​ครึ่ง ​ฉัน​ยืน​ล้าง​ภาชนะ​สิบ​ใบ​อยู่​ข้าง​แม่ ​ใบ​สุดท้าย​คือ​กล่อง​สีชมพู​ใบ​แรก ​ฉัน​คว่ำ​มัน​ลง​บน​ตะแกรง

​ก้น​กล่อง​มี​เลข 45 ​เขียน​ด้วย​ปากกา​เคมี ​ลายมือ​แม่

เล​เวล 93 · ​เก้า​สิบ​วินาที

​ภายนอก. ​ถนน​สุขุมวิท. 17:30 น.

​พระเอก​เสื้อยืด​ดำ​รัดรูป ​กระโดด​ขึ้น​แท็กซี่ ​กระแทก​ประตู

​พระเอก: "​ตาม​รถตู้​คัน​นั้น​ไป!"

​คนขับ: "​ไม่​ไป​ครับ"

​พระเอก: "​โลก​จะ​ระเบิด​ใน​เก้า​สิบ​วินาที!"

​คนขับ: "​ไป​ทาง​นั้น​แก๊ส​หมด​ครับ"

​พระเอก​กระโดด​ลง ​สายตา​คมกริบ ​วิ่ง​ไป​วิน​หัวมุม

​พระเอก: "​ตาม​รถตู้​คัน​นั้น! ​ด่วน!"

​วิน: "​ห้าสิบ"

​พระเอก: "​ไม่​มี​เวลา​ต่อ!"

​วิน: "​งั้น​หกสิบ"

(​กล้อง​ตาม​ข้าง​รถ) ​มอเตอร์ไซค์​พุ่ง​ขึ้น​ทางเท้า ​มุด​ใต้​ป้ายรถเมล์ ​เฉียด​ร้าน​หมู​ปิ้ง ​ป้า​หมู​ปิ้ง​พัด​ถ่าน​ต่อ ​ไม่​เงยหน้า

​ระยะห่าง​จาก​รถตู้: ​ยี่สิบ​เมตร

​รถตู้: ​ไม่​ขยับ

​มอเตอร์ไซค์: ​ไม่​ขยับ

​พระเอก: (​มอง​นาฬิกา) "​หกสิบ​วินาที!"

​วิน: (​ชี้​ไฟแดง) "​อีก​สอง​ร้อยแปด​สิบ"

​พระเอก​กระโดด​ลง ​วิ่ง ​กระโดด​ข้าม​ฝาก​ระ​โปรง​รถเก๋ง ​หนึ่ง​คัน ​สอง​คัน ​สาม​คัน (​สโลว์​โม​ชัน ​กลอง​รัว) ​สี่​คัน ​ห้า​คัน

​พระเอก​หยุด ​หอบ ​เงยหน้า

​รถตู้​อยู่​ตรงหน้า ​ระยะห่าง​ยี่สิบ​เมตร​เท่าเดิม

​เพราะ​รถตู้​ก็​ขยับ​มา​ห้า​คัน​เหมือนกัน

​พระเอก: (​ตะโกน​ใส่​ฟ้า) "​สามสิบ​วินาที!"

​ประตู​รถตู้​เลื่อน​เปิด ​วายร้าย​ชุด​สูท​ดำ​ก้าว​ลงมา ​ยืน​กลาง​ถนน ​ไม่​มี​รถ​คัน​ไหน​บีบแตร

​วายร้าย: "​ช้า​ไป​แล้ว ​พระเอก ​อีก​สามสิบ​วินาที ​ระเบิด​จะ​ไป​ถึง—"

​พระเอก: "​ไป​ถึง?"

​วายร้าย: "…​ผม​สั่ง​ส่ง"

(​โทรศัพท์​วายร้าย​ดังติ๊ง ​วายร้าย​ก้ม​อ่าน)

​วายร้าย: (​อ่าน​ออกเสียง) "​ไรเดอร์: ​พี่​ครับ ​ขอโทษ​จริง ๆ ​รถติด​มาก ​ขอ​อีก​สี่​สิบห้า​นาที​นะ​ครับ"

(​เงียบ ​ทั้ง​ถนน​เงียบ ​ไฟแดง​เหลือ​สอง​ร้อย​เจ็ดสิบ)

​วายร้าย: (​ถอนหายใจ ​พิมพ์) "​ไม่​รีบ​ครับ"

เล​เวล 94 · ​คดี​ผู้เยาว์

​ภายใน. ​ห้อง​พิจารณาคดี. ​บรรยากาศ​ตึงเครียด

​ผู้พิพากษา: (​เคาะ​ค้อน) "​คดี​นี้​มี​ผู้​ร้อง​สาม​ราย ​ขอ​สิทธิ​ใน​การเลี้ยงดู​ผู้เยาว์" (​พลิก​เอกสาร) "…​ผู้เยาว์​เพศ​ผู้ ​ขน​สีส้ม ​หาง​คด"

​ทนาย​ป้า​บ้าน​เลขที่ 12: "​หลักฐาน​ชิ้น​ที่หนึ่ง ​ใบเสร็จ​ค่า​อาหาร​แมว​ย้อนหลัง​สาม​ปี ​รวม​สอง​หมื่น​สี่​พัน​บาท ​ลูกความ​ของ​ผม​เรียก​เขา​ว่า '​ส้ม​จี๊ด'"

​ทนาย​ลุง​บ้าน​เลขที่ 15: "​หลักฐาน​ชิ้น​ที่สอง ​ภาพถ่าย​รอยเท้า​บน​หลังคา​รถ​ลูกความ​ของ​ผม ​สาม​ร้อย​กว่า​คืน ​เขา​ชื่อ '​ทองคำ'"

​ทนาย​ป้า: "​ขอ​ค้าน​ครับ! ​รอยเท้า​บน​หลังคา​รถ​ไม่​ได้​พิสูจน์​ความผูกพัน ​พิสูจน์​แค่​ว่า​หลังคา​รถ​ลุง​อุ่น"

​ผู้พิพากษา: "​ค้าน​ฟังขึ้น"

​นักศึกษา​หอ​หัว​ซอย: (​ยกมือ) "​หนู​ไม่​มี​ทนาย​ค่ะ ​แต่​เขา​ชื่อ '​ข้าวต้ม' ​เขา​มา​กินข้าว​ต้ม​ที่​ห้อง​หนู​ทุก​เช้า"

(​เสียง​ฮือฮา​ทั่ว​ห้อง)

​ผู้พิพากษา: "​ขอ​ความสงบ! ​ศาล​จะ​ใช้​วิธี​ที่​เป็นธรรม​ที่สุด ​นำ​ตัวผู้​เยาว์​เข้ามา"

​เจ้าหน้าที่​วาง​แมว​ส้ม​ลง​กลาง​ห้อง ​มัน​นั่ง​เลีย​อุ้งเท้า

​ผู้พิพากษา: "​ผู้​ร้องเรียก​ชื่อ​ได้​ทีละ​ราย ​ผู้เยาว์​เดิน​ไปหา​ใคร ​คน​นั้น​ชนะคดี"

​ป้า: (​ย่อ​ตัว ​ตบ​พื้น​เบา ๆ) "​ส้ม​จี๊ด… ​มาหา​แม่​มา"

​แมว​หาว

​ลุง: (​เขย่า​ถุง​ขนม​แมว) "​ทองคำ! ​ทองคำ!"

​แมว​เกา​หู

​นักศึกษา: (​เคาะ​ชาม​ข้าวต้ม​เบา ๆ) "​ข้าวต้ม​จ๋า…"

​แมว​ลุกขึ้น ​บิดขี้เกียจ ​เดินผ่าน​ป้า ​ผ่าน​ลุง ​ผ่าน​นักศึกษา ​ผ่าน​ทนาย​ทั้งสอง ​กระโดด​ขึ้น​บัลลังก์ ​แล้ว​ขดตัว​ลง​บน​ตัก​ผู้พิพากษา

(​เงียบ​ทั้ง​ห้อง)

​ผู้พิพากษา: (​มือ​ลูบ​หัว​แมว​ไป​เอง​โดยไม่รู้ตัว) "​มา​แล้ว​เหรอ ​ไอ้​ขนุน​ของป๊ะ​ป๋า"

​ผู้พิพากษา: (​ชะงัก ​กระแอม) "​ศาล​ขอ​ถอนตัว​จาก​การพิจารณา​คดี​นี้ ​เนื่องจาก​มีส่วน​ได้ส่วน​เสีย"

เล​เวล 95 · ​ผู้เจรจา

​ภายใน. ​บ้าน. ​สอง​ทุ่ม

​ประตู​ห้องน้ำ​ล็อก​จาก​ด้านใน ​เสียง​การ์ตูน​ดัง​ลอด​ออกมา

​แม่: (​เคาะ​ประตู​รัว) "​ไข่มุก! ​เอา​มือถือ​แม่​คืน​มา​เดี๋ยวนี้!"

​พ่อ: (​แตะ​ไหล่​แม่) "​ให้​ผม​คุย​เอง"

​พ่อ​คุกเข่า​หน้า​ประตู ​ถอด​นาฬิกา​วาง​ลง​บน​พื้น​ช้า ๆ ​แล้ว​ชู​มือเปล่า​ทั้งสอง​ข้าง

​พ่อ: (​เสียง​นุ่ม) "​ลูก… ​พ่อ​ไม่​ได้มา​ดุ ​พ่อ​แค่​อยาก​ให้​ทุกคน​ปลอดภัย ​หนู​ต้องการ​อะไร"

​ไข่มุก: "​ไอติม"

​พ่อ: (​หันไป​กระซิบ​แม่) "​เขา​ต้องการ​ไอติม" (​หันกลับ) "​ได้​ลูก ​ไอติม​หนึ่ง​แท่ง ​แลก​กับ​มือถือ​แม่"

​ไข่มุก: "​สอง​แท่ง"

​แม่​ส่ายหน้า

​พ่อ: "…​สอง​แท่ง"

​ไข่มุก: "​แล้ว​คืนนี้​ไม่​แปรงฟัน"

​แม่​ส่ายหน้า​แรง​ขึ้น

​พ่อ: (​เหงื่อ​ตก) "​ลูก ​เรา​คุย​กัน​ได้ ​แปรง​แค่​ฟัน​ข้างบน​ได้​ไหม"

​ไข่มุก: "​แล้ว​นอน​ห้า​ทุ่ม"

​พ่อ: (​เช็ด​เหงื่อ) "​สี่​ทุ่ม​ครึ่ง ​นี่​คือ​ข้อเสนอ​สุดท้าย​ของ​พ่อ"

(​เงียบ)

(​เสียง​การ์ตูน​หยุด)

(​กลอน​ประตู​ดัง​แกร๊ก)

​ไข่มุก​เดิน​ออกมา ​ยื่นมือ​ถือ​คืน​แม่

​พ่อ: (​น้ำตา​คลอ) "​ลูก​พ่อ… ​หนู​ตัดสินใจ​ถูก​แล้ว"

​ไข่มุก: "​แบต​หมด"

​พ่อ​ชะงัก

​ไข่มุก: (​เดินผ่าน​พ่อ​ไป​เปิด​ตู้เย็น) "​ไอติม​สอง​แท่ง ​แปรง​แค่​ข้างบน ​สี่​ทุ่ม​ครึ่ง ​พ่อ​สัญญา​แล้ว​นะ"

เล​เวล 96 · ​ขึ้นไป​บอก​ดี ๆ

​สี่​ทุ่ม​สี่​สิบ ​เพลง​เดิม​ดัง​ลงมา​จาก​ห้อง 1204 ​เป็น​รอบ​ที่​เจ็ด ​ภรรยา​ผม​นับ ​เพราะ​เธอ​นอนไม่หลับ ​ส่วน​ผม​เลิก​นับ​ไป​ตั้งแต่​รอบ​ที่สี่ ​เพราะ​ร้อง​ตาม​ได้​แล้ว

​ห้อง​เรา​คือ 1104 ​อยู่​ใต้​ห้อง​นั้น​พอดี ​ผู้ชาย​ข้างบน​ลาก​โน้ต​สุดท้าย​ของ​ท่อนฮุก​ยาว​จน​โคมไฟ​บน​เพดาน​ห้อง​เรา​สั่น

"​ขึ้นไป​บอก​เขา​ดี ๆ ​นะ" ​ภรรยา​บอก "​อย่า​ไป​มีเรื่อง"

​ผม​ขึ้นไป​ทั้ง​ชุดนอน ​เสื้อยืด​ย้วย​กับ​กางเกงขาสั้น​ลาย​หมี ​กดกริ่ง​ห้อง 1204 ​ประตู​เปิด​ออก​พร้อม​แสงไฟ​ดิสโก้​หลาก​สี ​กับ​ป้า​คน​หนึ่ง​ใน​ชุด​ปัก​เลื่อม​สี​ทอง

"​มา​แล้ว ๆ ​ห้อง​ข้างล่าง​ใช่ไหม ​ป้า​กำลังจะ​ลง​ไป​ชวน​พอดี​เลย"

"​คือ​ผม​ขึ้น​มา​ขอ..."

"​ขอ​เพลง​ใช่ไหม​ลูก ​ได้​เลย ​เข้ามา ๆ"

​ใน​ห้อง​มี​คน​สิบ​สี่​คน ​ป้าย​บน​ผนัง​เขียน​ว่า "​สุขสันต์วันเกิด 60 ​ปี ​ป้า​ติ๋ม" ​เค้ก​เหลือ​ครึ่ง​ก้อน ​ลุง​คน​หนึ่ง​หลับ​อยู่​บน​โซฟา ​กอด​ไมค์​ไว้​แนบอก ​น่าจะเป็น​เจ้าของ​เจ็ด​รอบ​แรก

​ผม​คิด​แผนใหม่​ได้​ใน​สาม​วินาที ​ร้อง​ให้​เขา​สัก​เพลง ​ให้​เขา​เกรงใจ ​แล้ว​ค่อย​ขอให้​เบา​เสียง

​ผม​เลือก​เพลง​เดียว​ที่​ผม​ร้อง​ได้​ครบ​ทั้ง​เพลง ​เพิ่ง​หัด​มาจาก​เพดาน​ห้อง​ตัวเอง​เมื่อ​ชั่วโมง​ก่อน

​คะแนน​ขึ้น​จอ 98 ​ทั้ง​ห้อง​ลุกขึ้น​ปรบมือ ​ป้า​ติ๋ม​น้ำตา​คลอ "​เพลง​นี้​ลุง​เขา​ร้อง​จีบ​ป้า​เมื่อ​สี่​สิบ​ปีก่อน" ​ลุง​บน​โซฟา​ลืมตา​ขึ้น​ข้างเดียว ​พูดว่า "​เอา​อีก" ​แล้ว​หลับ​ต่อ

​ห้า​ทุ่ม​สิบห้า ​ผม​ส่ง​ไลน์​ลง​ไปหา​ภรรยา​ว่า "​กำลัง​เจรจา" ​ขึ้น​ว่า​อ่าน​แล้ว ​ไม่​มี​คำตอบ

​เที่ยงคืน​สิบห้า ​ตอน​เปลี่ยน​เพลง ​ผม​รวบรวม​ความกล้า​พูด​เรื่อง​ที่ตั้ง​ใจ​ขึ้น​มา​พูด​ตั้งแต่แรก "​ป้า​ครับ ​เรื่อง​เสียง..." ​ป้า​ติ๋ม​พยักหน้า​เข้าใจ​ทันที ​หันไป​บอก​หลานชาย "​เร่ง​เสียง​ให้​น้อง​เขา​หน่อย ​น้อง​เขา​บอก​ไม่ค่อย​ได้ยิน"

​เที่ยงคืน​ครึ่ง ​ผม​เจรจา​ไป​แล้ว​สิบเอ็ด​เพลง ​ได้​เบียร์​ใส่​น้ำแข็ง​สามแก้ว ​ข้าวผัด​ปู​หนึ่ง​จาน ​เบอร์​หลานชาย​ป้า​ติ๋ม​ที่​ขาย​ประกัน ​และ​ที่นั่ง​หัว​โต๊ะ

​ตีหนึ่ง​ยี่สิบ ​ป้า​ติ๋ม​ขอ​เพลง​ปิดงาน ​เป็น​เพลง​เดิม ​ทั้ง​ห้อง​หันมา​มอง​ผม ​ผม​รับ​ไมค์ ​หลับตา ​แล้ว​ลาก​โน้ต​สุดท้าย​ของ​ท่อนฮุก​ยาว​ลง​ไป​ถึง​ชั้น​สิบเอ็ด

​เสียง​กริ่ง​ดัง รปภ. ​ยืน​อยู่​หน้า​ประตู ​ถือ​กระดาษ​โน้ต​แผ่น​หนึ่ง ​มอง​ป้า​ติ๋ม ​มอง​ไมค์​ใน​มือ​ผม ​แล้ว​ก้มลง​อ่าน

"​ห้อง 1104 ​แจ้ง​มา​ครับ ​ฝาก​บอก​ดี ๆ ​ว่า​คน​ที่​ร้องเพลง​นี้​รอบ​ที่​เก้า ​ถ้า​ไม่​ลงมา​ภายใน​ห้า​นาที ​ไม่ต้อง​ลงมา​เลย"

เล​เวล 97 · ​ลำดับ​ที่ 47

​ภายใน. ​บ้าน​ไม้​เก่า. ​ตีสอง. ​ฝนตก

​หญิงสาว​นั่ง​บน​เตียง ​ผ้าห่ม​คลุม​ถึง​คาง ​โทรศัพท์​แนบ​หู

​เสียง​ใน​โทรศัพท์: "​สาย​ของ​ท่าน​มีความสำคัญ​กับ​เรา ​เจ้าหน้าที่​ทุกท่าน​กำลัง​ให้บริการ ​กรุณา​รอ​สักครู่"

(​เพลง​รอ​สาย ​เปียโน​บรรเลง)

​ไฟ​ห้อง​กะพริบ ​ดับ ​ติด ​ดับ ​ติด

​หญิงสาว: (​ไม่​เงยหน้า) "​ค่ะ ​รอ​ค่ะ"

​โทรทัศน์​เปิด​เอง ​จอ​ซ่า

​หญิงสาว: (​เอื้อม​ไป​กด​ปิด ​โทรศัพท์​ยัง​แนบ​หู) "​ค่ะ ​ยังอยู่​ค่ะ"

(​กล้อง​แพน​ช้า) ​ใต้​เตียง ​มือ​ขาวซีด​โผล่​ออกมา ​หญิง​ผม​ยาว​ปิดหน้า​คลาน​ออก ​ยืดตัว​ขึ้น​สูง​ข้าง​หัว​เตียง ​ผม​เปียก​หยดน้ำ​ติ๋ง ๆ ​ลง​หมอน

​ผี: (​กระซิบ) "​ฉัน… ​อยู่​ที่นี่…"

​เสียง​ใน​โทรศัพท์: "​หาก​ท่าน​ต้องการ​รอ​สาย​ต่อ ​กรุณา​กด 1"

​หญิงสาว: (​กด 1) "​อยู่​ค่ะ"

​ผี​ชะงัก ​มอง​โทรศัพท์ ​มอง​หญิงสาว ​มอง​โทรศัพท์

​ผี​ลอย​ผ่าน​กระจก ​กระจก​ร้าว​เปรี๊ยะ

​หญิงสาว: "​ค่ะ ​เลข​บัตรประชาชน​ใช่ไหม​คะ… ​อ๋อ ​ยัง​ไม่​ถึง​คิว ​โอเค​ค่ะ"

​ผี​ขึ้นไป​เกาะ​เพดาน ​ห้อย​หัว​ลงมา​ตรงหน้า​เธอ ​ห่าง​สาม​นิ้ว ​ปาก​อ้า ​ตาขาว​ทั้ง​ดวง

​เสียง​ใน​โทรศัพท์: "​ขณะนี้​ท่าน​อยู่​ใน​ลำดับ​ที่ 47"

​ผี: (​หัว​ยัง​ห้อย) "…​สี่​สิบ​เจ็ด?"

​หญิงสาว: "​เมื่อกี้​หกสิบ​สอง ​ดีขึ้น​เยอะ"

​ผี​ค่อย ๆ ​หย่อน​ตัว​ลงมา ​นั่ง​ขอบ​เตียง

(​ตัด​ภาพ) ​นาฬิกา​ข้าง​เตียง 03:41

​หญิงสาว​หลับ​คา​โทรศัพท์ ​ปาก​อ้า

​ผี​นั่ง​ถือ​โทรศัพท์​แนบ​หู​เธอ​ไว้​ให้ ​ตา​แดงก่ำ ​ผม​แห้ง​สนิท​แล้ว

​เสียง​ใน​โทรศัพท์: "​หาก​ท่าน​ต้องการ​รอ​สาย​ต่อ ​กรุณา​กด 1"

​ผี: (​กด 1 ​เสียงแหบ​พร่า) "…​ยังอยู่​ค่ะ"

เล​เวล 98 · ​ตอนจบ

​สอง​ทุ่ม​เจ็ด​นาที ​ทีวี​ยาย​ขึ้น​คำ​ว่า "​ไม่​มี​สัญญาณ" ​ละคร​ที่​ยาย​ดู​มา​ยี่สิบ​สาม​ตอน​จะ​จบ​คืนนี้ ​สอง​ทุ่ม​ครึ่ง

​ฉัน​ถอด​ปลั๊ก​กล่อง​รับสัญญาณ​แล้ว​เสียบ​ใหม่ ​วิธี​นี้​แก้​ได้​ทุกอย่าง​ใน​บ้าน​มา​ตลอด ​กล่อง​ขึ้น​ว่า "​กำลัง​อัปเดต​ซอฟต์แวร์ ​ห้าม​ปิด​เครื่อง" ​แถบ​สี​เขียว​วิ่ง​จาก​ศูนย์​ไป​หนึ่ง​เปอร์เซ็นต์​ใน​สาม​นาที

​ฉัน​บอก​ยาย​ว่า​พรุ่งนี้​ดู​ย้อนหลัง​ใน​มือถือ​ก็ได้ ​ยาย​บอก​ว่า​ละคร​ย้อนหลัง​มัน​ไม่​สด

​ยาย​ไม่​พูด​อะไร​อีก ​ยาย​มอง​นาฬิกา

​สอง​ทุ่ม​ยี่สิบ ​อัปเดต​เสร็จ ​จอ​ขึ้น​ว่า "​ไม่​มี​สัญญาณ" ​เหมือนเดิม ​ฉัน​ยืม​บันได​อะลูมิเนียม​บ้าน​ลุง​ข้าง ๆ ​ปีน​ขึ้น​หลังคา ​เสาอากาศ​ก้างปลา​เอียง​หัว​ทิ่ม​ไป​ทางบ้าน​ลุง​พอดี

​แม่​วิดีโอ​คอล​ขึ้น​มา ​หัน​กล้อง​ไป​ที่​จอ​ทีวี​ให้​ฉัน​ดู ​ฉัน​วางมือ​ถือ​พิง​กระเบื้อง​หลังคา ​หมุน​เสา​ไป​ทางซ้าย ​จอ​เป็น​เม็ดทราย ​หมุน​ไป​ทางขวา ​ขึ้น​ช่อง​ขาย​หม้อ ​หมุน​อีก​นิด ​ขึ้น​ช่อง​ข่าว ​ยาย​ตะโกน​แข่ง​กับ​ผู้ประกาศข่าว "​ไม่​ใช่ ๆ"

​สอง​ทุ่ม​ยี่สิบ​เก้า ​ภาพ​ขึ้น​ชัดแจ๋ว ​ยาย​ปรบมือ ​ฉัน​ปล่อยมือ​จาก​เสา ​ภาพ​หาย ​ฉัน​จับ​เสา ​ภาพ​มา ​ฉัน​ปล่อย ​ภาพ​หาย

"​อย่า​ปล่อย​นะ​ลูก" ​ยาย​ตะโกน "​เริ่ม​แล้ว ๆ"

​ฉัน​ยืน​จับ​เสา​อยู่​บน​หลังคา​ทั้ง​ตอน ​ภาพ​ใน​มือถือ​กระตุก​บ้าง ​แต่​เสียง​ยาย​พากย์​ทับ​ชัดเจน​ทุก​ฉาก

​สาม​ทุ่ม​ครึ่ง ​ฝน​เริ่ม​ตก​ปรอย ๆ ​แม่​ส่ง​เสื้อกันฝน​ขึ้น​มา​ทาง​บันได ​ลุง​ข้าง​บ้าน​ยืน​ถือ​ไฟฉาย​ส่อง​ให้ ​ป้า​บ้าน​ตรงข้าม​ได้ยิน​เสียง​ยาย​เลย​เดิน​มา​นั่ง​ดู​ด้วย

​สี่​ทุ่ม​สอง ​ฉาก​สุดท้าย ​แม่​ของ​นางเอก​คุกเข่า​ลง​กลาง​สายฝน​ใน​จอ ​กำลังจะ​เฉลย​ความลับ​ที่​ปิด​ไว้​ยี่สิบ​สาม​ตอน ​ยุง​ตัว​หนึ่ง​เกาะ​คอ​ฉัน

​ฉัน​เผลอ​ยกมือ​ข้าง​ที่จับ​เสา​ขึ้น​มา​ตบ

​แค่​วินาที​เดียว

​จาก​ข้างล่าง ​ฉัน​ได้ยิน​เสียงร้อง​ของ​คน​ห้า​คน​พร้อมกัน ​ตาม​ด้วย​เสียง​ยาย​ตะโกน​ขึ้น​มา​ท่ามกลาง​สายฝน

"​ตกลง​ใคร​เป็น​พ่อ!"

เล​เวล 99 · ​เคล็ด​วิชา​สุดท้าย

(​เสียง​ขลุ่ย ​ใบไม้​ร่วง)

​ภายนอก. ​ลาน​หลังบ้าน. ​รุ่งสาง

​อาจารย์​ชรา​ผม​ขาว​ยืน​นิ่ง ​ใน​มือถือ​แฟ้ม​หนัง​สี​ดำ ​แบบ​ที่​ร้านอาหาร​ใช้​ใส่​บิล

​อาจารย์: "​ใน​ยุทธ​ภพ ​ไม่​มี​ศึก​ใด​โหดร้าย​เท่า​ศึก​แย่ง​จ่าย"

​ศิษย์: (​คุกเข่า) "​ขอ​ท่าน​อาจารย์​ถ่ายทอดวิชา​ด้วย​ขอรับ"

(​ปี​ที่หนึ่ง) ​กระบวนท่า "​หัตถ์​ไร้​เงา" ​คว้า​แฟ้ม​บิล​จาก​มือ​พนักงาน​ก่อน​มัน​แตะ​โต๊ะ ​ศิษย์​ฝึก​กับ​แฟ้ม​ที่​ผูก​เชือก​ห้อย​จาก​กิ่ง​มะขาม ​วัน​ละ​พัน​ครั้ง

(​ปี​ที่สาม) ​กระบวนท่า "​ห้องน้ำ​ไร้​ทาง​กลับ" ​ขอตัว​ไป​เข้า​ห้องน้ำ ​แล้ว​วก​ไป​จ่าย​ที่​เคาน์เตอร์ ​ศิษย์​ฝึก​ย่อง​จน​แมว​ที่นอน​ขวางทาง​ไม่​ตื่น

(​ปี​ที่​ห้า) ​กระบวนท่า "​ฝ่ามือ​คืน​ทรัพย์" ​ยัด​แบงก์​คืน​ใส่​กระเป๋าเสื้อ​คู่ต่อสู้​ภายใน​ครึ่ง​วินาที ​ศิษย์​ฝึก​กับ​หุ่นไล่กา​ใส่​เสื้อเชิ้ต

​อาจารย์: "​จำไว้ ​ยอด​ฝีมือ​ที่แท้​จริง ​ไม่​จำเป็นต้อง​ขยับ"

​ศิษย์: "​หมายความว่า​อย่างไร​ขอรับ"

​อาจารย์: (​หันหลัง​เดิน​จากไป) "​วันนั้น​มาถึง ​เจ้า​จะ​เข้าใจ​เอง"

​ภายใน. ​ร้านอาหาร. ​คืน​วันเกิด​ยาย

​โต๊ะกลม​สิบสอง​ที่ ​ญาติ​สอง​ฝั่ง​นั่ง​เต็ม ​ปลา​กะพง​นึ่ง​มะนาว​เหลือ​แต่​ก้าง

​พนักงาน​เดิน​มา ​แฟ้ม​สี​ดำ​อยู่​ใน​มือ

(​ดนตรี​หยุด)

​ลุง​เขย​ลุก​พรวด ​ศิษย์​ลุก​พรวด

(​สโลว์​โม​ชัน) ​มือสอง​ข้าง​พุ่ง​เข้าหา​แฟ้ม ​แฟ้ม​หลุดลอย​ขึ้น​กลางอากาศ ​ลุง​เขย​ชู​บัตรเครดิต ​ศิษย์​ยัด​แบงก์​พัน​ใส่​กระเป๋าเสื้อ​ลุง​เขย ​ลุง​เขย​ยัด​คืน ​ศิษย์​ยัด​คืน ​พนักงาน​ถูก​ดัน​ถอย​ไป​สาม​ก้าว ​ช้อน​กระเบื้อง​ตก​พื้นเพล้ง

​ลุง​เขย: (​หรี่ตา) "​ฝ่ามือ​คืน​ทรัพย์… ​เจ้า​เป็น​ศิษย์​สำนัก​ไหน"

​ศิษย์: "​ขอตัว​ไป​เข้า​ห้องน้ำ"

​ลุง​เขย: "​ข้า​ก็​จะ​ไป​เข้า​ห้องน้ำ"

​ทั้งสอง​เดิน​เร็ว​แข่ง​กัน​ไป​ทาง​ห้องน้ำ ​แล้ว​เลี้ยว​ขวับ​เข้าหา​เคาน์เตอร์​พร้อมกัน

​แคชเชียร์: (​ไม่​เงยหน้า) "​โต๊ะ​เจ็ด​ใช่ไหม​คะ ​คุณยาย​จ่าย​แล้ว​ค่ะ"

​ทั้งสอง​หันไป​มอง​โต๊ะ

​ยาย​นั่ง​แกะ​กุ้ง​อยู่​หัว​โต๊ะ ​ท่า​เดิม​ตั้งแต่​หัวค่ำ

​แคชเชียร์: "​จ่าย​ตั้งแต่​โทร​มา​จอง​โต๊ะ​เมื่อวาน​ค่ะ"

เล​เวล 100 · ​จำ​พี่​ได้​ไหม

​เที่ยง​สี่​สิบ ​ศูนย์​อาหาร​ชั้น​สาม ​ผม​เพิ่ง​จ่าย​ค่า​ข้าวมันไก่​ห้าสิบ​ห้า​บาท ​ยัง​ไม่​ทัน​ได้​ตัก​คำ​แรก ​มือหนัก ๆ ​ข้าง​หนึ่ง​ก็​ตบ​ลง​บน​ไหล่

"​เฮ้ย ​ไอ้​น้อง! ​จำ​พี่​ได้​ไหม"

​ผู้ชาย​อายุ​ราว​ห้าสิบ ​ยิ้ม​กว้าง​จน​ตาหยี ​ผม​ไม่​เคย​เห็น​หน้า​เขา​มา​ก่อน​ใน​ชีวิต ​แต่​หน้า​เขา​ดีใจ​มาก ​ดีใจ​เกิน​กว่า​ที่​ผม​จะ​พูด​คำ​ว่า "​ไม่​ได้" ​ออก​ไป

"​ได้​สิ​พี่"

"​ยังอยู่​ที่​เดิม​ป่ะ"

"​ที่​เดิม​ครับ"

​เขา​หันไป​เรียก​ผู้หญิง​ที่​ถือ​ถาด​ก๋วยเตี๋ยว​เดิน​มา "​แม่ ๆ ​นี่​ไง ​น้อง​ที่​พี่​เล่า​ให้​ฟัง​บ่อย ๆ" ​ภรรยา​เขา​วาง​ถาด ​ยกมือ​ไหว้​ผม​ก่อนที่​ผม​จะ​ไหว้​ทัน "​อ๋อ ​คน​ที่​ช่วย​เข็น​รถ​พี่​เขา​ตอน​น้ำท่วม​ใช่ไหม​คะ"

​ผม​ไม่​เคย​เข็น​รถ​ใคร​ตอน​น้ำท่วม ​ปี​นั้น​ผม​อยู่​คอนโด​ชั้น​ยี่สิบ

"​ครับ"

​ก่อน​แยกกัน ​ภรรยา​เขา​ขอ​มือถือ​ผม​ไป​บันทึก​เบอร์​ให้​เสร็จสรรพ ​ใน​รายชื่อ​ขึ้น​ว่า "​พี่​เอง" ​ส่วน​ไลน์​ของ​เขา​ชื่อ "​ขอบคุณ​ที่​แวะ​มา" ​รูป​โปรไฟล์​เป็น​ทุ่ง​ทานตะวัน

​ผม​มีโอกาส​ถาม​ชื่อ​เขา​อยู่​ครั้ง​เดียว ​คือ​วินาที​แรก ​และ​ผม​ใช้​มัน​ไป​กับ​คำ​ว่า "​ได้​สิ​พี่" ​หลังจากนั้น ​ยิ่ง​วัน​ผ่าน​ไป ​คำถาม​นี้​ก็​ยิ่ง​แพง​ขึ้น

​อาทิตย์​ต่อมา​เขา​ชวน​ไป​กิน​หมู​กระทะ​ที่​บ้าน ​ลูก​เขา​เรียก​เขา​ว่า​พ่อ ​ภรรยา​เรียก​เขา​ว่า​พ่อ ​แม่​ของ​เขา​เรียก​เขา​ว่า​ไอ้​ตัวเล็ก ​ลูกน้อง​ที่​ร้าน​เรียก​เขา​ว่า​บอส ​พัสดุ​ที่​วาง​อยู่​หน้าบ้าน​จ่าหน้า​ว่า "​พี่ใหญ่ (​ไม่ต้อง​โทร ​วางหน้า​ประตู​เลย)"

​ผม​แอบ​ถาม​ลูก​คน​เล็ก ​อายุ​สี่​ขวบ ​ว่า​พ่อหนู​ชื่อ​อะไร ​น้อง​ตอบ​ทันที​อย่าง​มั่นใจ

"​พ่อ"

​ปี​แรก ​ผม​ช่วย​เขา​ขน​ของ​ย้าย​ร้าน ​ไป​งาน​รับปริญญา​ลูกสาว​คนโต ​ยืน​อยู่​ใน​รูป​ครอบครัว​แถว​หลัง​ตรงกลาง ​คืนหนึ่ง​ตีสอง​เขา​โทร​มา "​พี่​เอง​นะ" ​รถ​เขา​เสีย​กลางทาง ​ผม​ขับ​ไป​รับ​ถึง​บางปะอิน

​ปี​ที่สอง ​ถ้า​ผม​จะ​ถาม​ชื่อ​เขา​ตอนนี้ ​ผม​ต้อง​อธิบาย​ย้อน​ไป​ถึง​ข้าวมันไก่​ห้าสิบ​ห้า​บาท​จาน​นั้น

​เดือน​ที่แล้ว ​ภรรยา​เขา​โทร​มา​เสียง​กระซิบ "​น้อง​ช่วย​พี่​หน่อย​นะ ​เดือน​หน้า​พ่อ​เขา​ครบ​ห้าสิบ ​พี่​อยาก​จัด​เซอร์ไพรส์ ​ไม่​มี​ใคร​สนิท​กับ​เขา​เท่า​น้อง​แล้ว"

​ผม​จอง​ร้าน ​สั่ง​ดอกไม้ ​ตั้ง​กลุ่ม​ไลน์​ชวน​เพื่อน​เขา​มา​สามสิบ​คน ​ทุกคน​ใน​กลุ่ม​เรียก​เขา​ว่า "​พี่"

​เมื่อเช้า​ร้าน​เค้ก​โทร​มา​ถาม "​หน้า​เค้ก​จะ​ให้​เขียน​ว่า​อะไร​ดี​คะ"

​ผม​บอก​ให้​เขียน​ว่า "​สุขสันต์วันเกิด ​พี่​เอง"