Chapter 9 — Custody
A prosecutor in Maryland wanted to show a jury that a defendant's girlfriend had threatened a witness. He had the evidence: printed pages from a MySpace profile under the name "Sistasouljah," containing the threat, alongside a photograph and a birth date matching her.
The Maryland Court of Appeals threw it out. The trial court, it held, had failed to acknowledge the possibility that another person could have created that profile or authored that posting. The pages were not properly authenticated. Conviction reversed, new trial ordered. [ESTABLISHED] (Griffin v. State, 419 Md. 343 (2011) — full opinion)
The court then did something unusually helpful: it specified what would have sufficed. Testimony from the person who created the profile. Forensic examination of that person's own computer. Or records obtained directly from the platform linking the account and the post to a specific individual.
That is the most citable precedent in this book for a sentence every investigator needs written on the inside of their skull:
A screenshot is not evidence. It is a picture of evidence.
Nothing in Part II changes this. A machine that reads a million messages and finds the one that matters has produced a lead. What makes that message admissible is entirely the boring apparatus described in this chapter, and if the apparatus is missing, the finding is worth nothing regardless of how correct it is.
บทที่ 9 — ห่วงโซ่การครอบครองพยานหลักฐาน
อัยการในรัฐแมริแลนด์มีหลักฐานอยู่ในมือ: หน้าเว็บที่พิมพ์ออกมาจากโปรไฟล์ MySpace ชื่อ "Sistasouljah" ในนั้นมีคำข่มขู่ พร้อมภาพถ่ายและวันเกิดที่ตรงกับแฟนสาวของจำเลย เขาต้องการให้คณะลูกขุนเห็นว่าเธอข่มขู่พยานคนหนึ่ง
ศาลอุทธรณ์แห่งรัฐแมริแลนด์ไม่รับหลักฐานชิ้นนี้ คำพิพากษาถูกกลับ มีคำสั่งให้พิจารณาคดีใหม่ [ESTABLISHED] เหตุผลตามคำวินิจฉัย: ศาลชั้นต้นไม่ได้พิจารณาว่าคนอื่นอาจสร้างโปรไฟล์นั้นหรือเขียนโพสต์นั้นได้ หน้าเว็บเหล่านั้นจึงไม่ผ่านการรับรองความแท้อย่างถูกต้อง (Griffin v. State, 419 Md. 343 (2011) — คำวินิจฉัยฉบับเต็ม)
จากนั้นศาลทำสิ่งที่ช่วยได้มากผิดจากปกติ: บอกว่าอะไรจะเพียงพอ คำให้การจากคนที่สร้างโปรไฟล์นั้น การตรวจพิสูจน์ทางนิติวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ของคนคนนั้นเอง หรือบันทึกที่ขอตรงจากแพลตฟอร์ม ซึ่งผูกบัญชีและโพสต์เข้ากับบุคคลหนึ่งโดยเฉพาะ
นั่นคือบรรทัดฐานที่อ้างอิงได้ดีที่สุดในหนังสือเล่มนี้ สำหรับประโยคเดียวที่นักสืบสวนทุกคนต้องสลักไว้ด้านในกะโหลกของตัวเอง:
ภาพหน้าจอไม่ใช่หลักฐาน มันคือภาพถ่ายของหลักฐาน
ไม่มีสิ่งใดในภาคที่ 2 เปลี่ยนเรื่องนี้ เครื่องจักรที่อ่านข้อความนับล้านแล้วพบข้อความเดียวที่สำคัญ ผลิตได้แค่เบาะแส สิ่งที่ทำให้ข้อความนั้นรับฟังเป็นพยานหลักฐานได้ คือกลไกน่าเบื่อที่บทนี้อธิบายไว้ทั้งหมด กลไกขาดไป ข้อค้นพบก็ไร้ค่า ต่อให้ถูกต้องเพียงใดก็ตาม
What a chain of custody is for
The function is narrow and specific: to establish an unbroken, documented record of who possessed a piece of evidence at every point between seizure and court, so that contamination or tampering challenges can be foreclosed rather than argued about.
For digital material the requirement is stricter than for physical, for one reason: a file can be copied, modified or moved without leaving any visible trace. A tampered document looks exactly like an untampered one. The record is the only thing standing between the two. [ESTABLISHED] (practitioner analysis)
What breaks it, in practice: unlogged transfers between people, missing hash verification at handoff points, evidence copied or opened on a device without write protection, absent records of who accessed a file and when. Any one of these can be sufficient grounds for a court to exclude the evidence outright — independent of what the evidence would have shown. [ESTABLISHED]
Sit with that clause. Evidence can be scientifically flawless, factually correct, and decisive, and still be worth nothing because of a gap in a log. A conviction was reversed in 1971 over a chain break in a rape case; the principle has not softened since. [ESTABLISHED] (Case Western faculty publication)
Chapter 3 spent its length on which forensic disciplines are scientifically valid. This chapter's argument is that the question is downstream of a more basic one, and the more basic one is answered by paperwork.
ห่วงโซ่การครอบครองพยานหลักฐานมีไว้เพื่ออะไร
หน้าที่ของมันแคบและเจาะจง: สร้างบันทึกที่ไม่ขาดตอนและมีเอกสารรองรับว่าใครครอบครองพยานหลักฐานชิ้นนั้นในทุกจุด ตั้งแต่ยึดจนถึงชั้นศาล ข้อโต้แย้งเรื่องปนเปื้อนหรือปลอมแปลงจึงถูกปิดประตูไปเลย ไม่ต้องมาเถียงกัน
สำหรับวัตถุดิจิทัล ข้อกำหนดเข้มกว่าวัตถุทางกายภาพ ด้วยเหตุผลเดียว: ไฟล์ถูกคัดลอก แก้ไข หรือย้ายได้โดยไม่ทิ้งร่องรอยที่มองเห็นได้เลย เอกสารที่ถูกปลอมแปลงหน้าตาเหมือนเอกสารที่ไม่ถูกปลอมแปลงทุกประการ บันทึกคือสิ่งเดียวที่คั่นระหว่างสองสิ่งนั้น [ESTABLISHED] (การวิเคราะห์โดยผู้ปฏิบัติงาน)
ในทางปฏิบัติ ห่วงโซ่ขาดด้วยเรื่องเหล่านี้: ส่งต่อระหว่างคนโดยไม่ลงบันทึก ไม่ตรวจค่าแฮชที่จุดส่งมอบ คัดลอกหรือเปิดพยานหลักฐานบนอุปกรณ์ที่ไม่มีการป้องกันการเขียน และไม่มีบันทึกว่าใครเข้าถึงไฟล์เมื่อใด ข้อเดียวในนี้ก็พอให้ศาลไม่รับพยานหลักฐานชิ้นนั้นทั้งชิ้น — โดยไม่เกี่ยวเลยว่าพยานหลักฐานนั้นจะแสดงอะไร [ESTABLISHED]
หยุดอยู่กับประโยคนั้นสักครู่ พยานหลักฐานอาจไร้ที่ติทางวิทยาศาสตร์ ถูกต้องตามข้อเท็จจริง และชี้ขาดคดีได้ แต่ก็ยังไร้ค่าเพราะช่องว่างเดียวในบันทึก ปี 1971 คำพิพากษาคดีข่มขืนถูกกลับเพราะห่วงโซ่การครอบครองพยานหลักฐานขาดตอน หลักการนี้ไม่เคยผ่อนลงนับแต่นั้น [ESTABLISHED] (สิ่งพิมพ์ของคณะนิติศาสตร์ Case Western)
บทที่ 3 ใช้ทั้งบทไปกับคำถามว่าสาขานิติวิทยาศาสตร์ใดใช้ได้จริงในทางวิทยาศาสตร์ บทนี้เถียงว่าคำถามนั้นอยู่ปลายน้ำของคำถามที่พื้นฐานกว่า และคำถามพื้นฐานกว่านั้นตอบด้วยงานเอกสาร
The mechanics
Hashing. Compute a cryptographic hash of the evidence at acquisition, record it, and recompute at every handoff. If the values match, the material is bit-identical to what was seized. If they do not, you know precisely when it changed. This is the entire chain of custody compressed into one number, and it is the cheapest protection in the field.
Write blockers. Hardware or software devices that prevent write commands reaching the original media during imaging — the mechanism that lets an examiner assert the copy is identical to the source. The failure mode is stated by practitioners and worth repeating: a write blocker is only as trustworthy as its own validation. An uncertified, unvalidated blocker is not a guarantee; it is an additional unexamined link in the chain. [ESTABLISHED] (ElcomSoft)
The governing standards. NIST Special Publication 800-101 Revision 1 covers mobile device forensics — validation, preservation, acquisition, examination, analysis, reporting, including physical methods such as chip-off and JTAG. NIST SP 800-86 covers integrating forensic technique into incident response, in four stages.
An important scoping note that people get wrong: SP 800-86 is written for IT incident response, not for criminal evidence. Using it as a courtroom standard requires supplementing it with actual legal chain-of-custody practice. And Revision 1 of 800-101 supersedes an earlier document that covered only cell phones — a reminder that forensic guidance dates quickly as devices change. [ESTABLISHED] (SP 800-101r1; SP 800-86)
กลไก
การทำแฮช คือห่วงโซ่การครอบครองพยานหลักฐานทั้งเส้นบีบลงเหลือตัวเลขเดียว และเป็นการป้องกันที่ถูกที่สุดในสายงานนี้ คำนวณค่าแฮชเชิงเข้ารหัสของพยานหลักฐานตอนได้มา บันทึกไว้ แล้วคำนวณใหม่ทุกจุดส่งมอบ ค่าตรงกัน วัตถุนั้นเหมือนของที่ยึดมาทุกบิต ค่าไม่ตรง คุณรู้แม่นยำว่ามันเปลี่ยนเมื่อใด
ตัวกันเขียน (write blocker) เชื่อถือได้เท่ากับการตรวจสอบความถูกต้องของตัวมันเองเท่านั้น — นั่นคือจุดอ่อนที่ผู้ปฏิบัติงานระบุไว้และควรพูดซ้ำ ตัวมันคืออุปกรณ์ฮาร์ดแวร์หรือซอฟต์แวร์ที่กันคำสั่งเขียนไม่ให้ไปถึงสื่อต้นฉบับระหว่างทำสำเนาภาพ กลไกนี้เองที่ให้ผู้ตรวจพิสูจน์ยืนยันได้ว่าสำเนาเหมือนต้นฉบับทุกประการ ตัวกันเขียนที่ไม่ได้รับการรับรองและไม่ผ่านการตรวจสอบจึงไม่ใช่หลักประกัน มันคือข้อต่ออีกข้อในห่วงโซ่ที่ไม่มีใครตรวจ [ESTABLISHED] (ElcomSoft)
มาตรฐานที่กำกับดูแล NIST Special Publication 800-101 Revision 1 ครอบคลุมนิติวิทยาศาสตร์อุปกรณ์เคลื่อนที่: การตรวจสอบความถูกต้อง การเก็บรักษา การได้มา การตรวจสอบ การวิเคราะห์ การรายงาน รวมถึงวิธีทางกายภาพอย่าง chip-off และ JTAG ส่วน NIST SP 800-86 ครอบคลุมการผนวกเทคนิคนิติวิทยาศาสตร์เข้ากับการตอบสนองต่อเหตุการณ์ แบ่งเป็นสี่ขั้นตอน
ขอบเขตของเอกสารคือจุดที่คนอ่านพลาดบ่อยที่สุด: SP 800-86 เขียนขึ้นสำหรับการตอบสนองต่อเหตุการณ์ด้าน IT ไม่ใช่สำหรับพยานหลักฐานทางอาญา จะยกมันขึ้นเป็นมาตรฐานในชั้นศาลได้ ต้องเสริมด้วยแนวปฏิบัติห่วงโซ่การครอบครองพยานหลักฐานทางกฎหมายจริง ไม่ใช่ตัวเอกสารเดี่ยวๆ อีกข้อหนึ่ง Revision 1 ของ 800-101 มาแทนที่เอกสารฉบับก่อนหน้าที่ครอบคลุมเฉพาะโทรศัพท์มือถือ — แนวทางทางนิติวิทยาศาสตร์ล้าสมัยเร็วเท่าที่อุปกรณ์เปลี่ยน [ESTABLISHED] (SP 800-101r1; SP 800-86)
The tools are not magic, and their limits are the interesting part
Two commercial products dominate mobile extraction: Cellebrite's UFED and GrayKey. Both are usually discussed as though they open anything. Neither does.
GrayKey bypasses passcodes on locked devices and can extract keychain material on supported configurations. Its architecture is the point: it is vulnerability-dependent. It works by exploiting undisclosed flaws, and each Apple security update closes the specific hole in use — producing windows in which new iPhone models simply cannot be accessed until a new exploit is found. Court records document failures against updated iOS. [ESTABLISHED] (legal analysis of GrayKey effectiveness)
Cellebrite has broad device support across logical, physical and cloud extraction, and its effectiveness has likewise fallen against modern iOS through 2025–2026, with reported market mindshare declining year on year as encryption strengthened. [CONTESTED] — the market figures come from a comparison site rather than an audited source.
And the single most operationally useful fact about both: device state decides everything. A phone seized in the Before First Unlock state — powered off, never unlocked since boot — is dramatically harder to access than one in After First Unlock, where decryption keys are resident in memory. Powering a device off is described as a highly effective countermeasure. [ESTABLISHED]
That cuts both ways and you should hold both. It is why an arrest team wants the phone unlocked and in hand. It is also why a criminal who reboots his phone has substantially defeated a tool that cost a police force tens of thousands of dollars.
เครื่องมือเหล่านี้ไม่ใช่เวทมนตร์ และขีดจำกัดของมันคือส่วนที่น่าสนใจ
ผลิตภัณฑ์เชิงพาณิชย์สองตัวครองการดึงข้อมูลจากอุปกรณ์เคลื่อนที่: UFED ของ Cellebrite และ GrayKey คนมักพูดถึงทั้งสองราวกับเปิดอะไรก็ได้ ไม่มีตัวไหนทำได้
GrayKey ทำงานแบบขึ้นอยู่กับช่องโหว่ — นั่นคือประเด็นทั้งหมดของสถาปัตยกรรมมัน มันข้ามรหัสผ่านบนอุปกรณ์ที่ล็อกอยู่ และดึงข้อมูล keychain ได้ในบางการตั้งค่าที่รองรับ วิธีทำงานคืออาศัยข้อบกพร่องที่ไม่เปิดเผย และการอัปเดตความปลอดภัยของ Apple แต่ละครั้งปิดช่องที่กำลังใช้อยู่ — เกิดช่วงเวลาที่ iPhone รุ่นใหม่เข้าไม่ได้เลยจนกว่าจะพบช่องโหว่ใหม่ บันทึกของศาลบันทึกความล้มเหลวต่อ iOS ที่อัปเดตแล้ว [ESTABLISHED] (การวิเคราะห์ทางกฎหมายเรื่องประสิทธิผลของ GrayKey)
Cellebrite รองรับอุปกรณ์กว้าง ทั้งการดึงข้อมูลเชิงตรรกะ เชิงกายภาพ และจากคลาวด์ แต่ประสิทธิผลต่อ iOS สมัยใหม่ก็ตกลงเช่นกันตลอดปี 2025–2026 มีรายงานว่าส่วนแบ่งการรับรู้ในตลาดลดลงทุกปีเมื่อการเข้ารหัสแข็งขึ้น [CONTESTED] — ตัวเลขด้านตลาดมาจากเว็บไซต์เปรียบเทียบ ไม่ใช่แหล่งที่ผ่านการตรวจสอบ
ข้อเท็จจริงที่ใช้งานได้จริงที่สุดของเครื่องมือทั้งสองมีอยู่ข้อเดียว: สถานะของอุปกรณ์เป็นตัวตัดสินทุกอย่าง โทรศัพท์ที่ถูกยึดในสถานะ Before First Unlock (BFU — ยังไม่เคยถูกปลดล็อกนับตั้งแต่เปิดเครื่อง) คือเครื่องที่ปิดอยู่ เข้าถึงยากกว่ามากเมื่อเทียบกับสถานะ After First Unlock (AFU) ที่กุญแจถอดรหัสยังค้างอยู่ในหน่วยความจำ การปิดเครื่องจึงถูกอธิบายว่าเป็นมาตรการตอบโต้ที่มีประสิทธิภาพสูง [ESTABLISHED]
เรื่องนี้บาดทั้งสองด้าน และคุณต้องถือไว้ทั้งสอง ทีมจับกุมจึงต้องการโทรศัพท์ที่ปลดล็อกแล้วและอยู่ในมือ อาชญากรที่รีสตาร์ทโทรศัพท์ของตัวเองจึงเอาชนะเครื่องมือราคาหลายหมื่นดอลลาร์ของกองกำลังตำรวจไปได้เป็นส่วนใหญ่
The precedent that never happened
In February 2016, the US Department of Justice obtained an order requiring Apple to build software that would bypass the security of an iPhone 5C used by one of the San Bernardino attackers. Apple refused, arguing that building such a capability was itself the harm.
The case is universally remembered as a landmark. It produced no law. On 30 March 2016 the FBI announced it had accessed the phone using a third-party tool — reportedly costing around a million dollars — and withdrew its request. No ruling was ever made on whether Apple could be compelled. The question remains open. [ESTABLISHED] (NPR)
This matters practically, not just historically. The legal position on compelled decryption assistance is unsettled in most jurisdictions, which means anyone planning an investigation around the assumption that a locked device will eventually be opened is planning around a hope.
บรรทัดฐานที่ไม่เคยเกิดขึ้น
เดือนกุมภาพันธ์ 2016 กระทรวงยุติธรรมสหรัฐฯ ได้คำสั่งศาลให้ Apple สร้างซอฟต์แวร์ข้ามระบบความปลอดภัยของ iPhone 5C ที่หนึ่งในผู้ก่อเหตุ San Bernardino ใช้ Apple ปฏิเสธ ด้วยข้อโต้แย้งว่าการสร้างความสามารถเช่นนั้นขึ้นมาก็คือความเสียหายในตัวมันเองแล้ว
คดีนี้ไม่ได้ผลิตกฎหมายใดออกมาเลย แม้ทุกคนจะจำมันในฐานะคดีสำคัญ วันที่ 30 มีนาคม 2016 FBI ประกาศว่าเข้าถึงโทรศัพท์เครื่องนั้นได้แล้วด้วยเครื่องมือจากบุคคลที่สาม — มีรายงานว่าราคาราวหนึ่งล้านดอลลาร์ — แล้วถอนคำร้องของตน ไม่เคยมีคำวินิจฉัยใดเกิดขึ้นเลยว่า Apple สามารถถูกบังคับได้หรือไม่ คำถามนี้ยังเปิดอยู่ [ESTABLISHED] (NPR)
เรื่องนี้สำคัญในทางปฏิบัติ ไม่ใช่แค่ทางประวัติศาสตร์ กฎหมายเรื่องบังคับให้ช่วยถอดรหัสยังไม่นิ่งในเขตอำนาจศาลส่วนใหญ่ ใครวางแผนสืบสวนบนสมมติฐานว่าอุปกรณ์ที่ล็อกจะถูกเปิดได้ในที่สุด จึงกำลังวางแผนอยู่บนความหวัง
What this means for a machine-assisted investigation
Everything in Part II operates on copies. This is the chapter that says what the copies must be.
A cluster of three hundred fraud complaints is a research finding. The three hundred complaints are the evidence, and each one must exist as an acquired, hashed, logged artefact whose provenance can be recited — or the cluster points at nothing you can use.
So the pipeline has an order, and it is not the order people naturally work in:
- Acquire and hash before analysing. Not after, when you have found something interesting.
- Analyse the copy, never the original, and record which copy.
- Every machine output resolves to a hashed source artefact — the citation rule from Chapter 4,
now with the additional requirement that the cited document itself be preserved.
- Log every transfer, including transfers into and out of any AI system, because that is a
custody event like any other and is the one nobody currently logs.
Point four is where current practice is weakest and where I expect the first serious challenge to machine-assisted investigation to land. When a defence lawyer asks which model version processed the evidence, what its inputs were, whether the material left the jurisdiction, and who could have altered it in transit, most organisations today have no answer. Building the log before anyone asks is cheap. Reconstructing it under cross-examination is impossible.
The Move — Hash at acquisition, always, before you look. The moment any material enters your possession, compute and record its cryptographic hash with the date, the source, and how it was obtained — before you read it, before you are interested in it, before you know whether it matters. Material becomes interesting after you have started working with it, and by then the acquisition record cannot be created honestly. This is a thirty-second habit that determines whether months of work is usable.
What would change my mind: if courts began routinely admitting machine-derived findings without requiring the underlying artefact and its provenance, the strictness argued here would be overengineering. The trend, as far as the record shows, runs the other way — Griffin is fifteen years old and authentication requirements for digital material have tightened since, not loosened.
สิ่งนี้หมายความว่าอย่างไรสำหรับการสืบสวนที่ใช้เครื่องจักรช่วย
ทุกสิ่งในภาคที่ 2 ทำงานบนสำเนา บทนี้บอกว่าสำเนานั้นต้องเป็นอย่างไร
กลุ่มเรื่องร้องเรียนฉ้อโกงสามร้อยเรื่องคือข้อค้นพบเชิงวิจัย พยานหลักฐานคือเรื่องร้องเรียนสามร้อยเรื่องนั้นเอง แต่ละเรื่องต้องมีอยู่ในฐานะวัตถุพยานที่ถูกจัดเก็บ ทำแฮช และลงบันทึก และท่องไล่ที่มาที่ตรวจสอบได้ของมันได้ — ไม่อย่างนั้นกลุ่มนั้นก็ชี้ไปที่สิ่งที่คุณใช้อะไรไม่ได้เลย
กระบวนการนี้จึงมีลำดับ และไม่ใช่ลำดับที่คนทำงานกันตามธรรมชาติ:
- จัดเก็บและทำแฮช ก่อนการวิเคราะห์ ไม่ใช่หลังจากที่คุณพบสิ่งที่น่าสนใจแล้ว
- วิเคราะห์สำเนา ไม่ใช่ต้นฉบับเด็ดขาด และบันทึกไว้ว่าเป็นสำเนาชุดใด
- ผลลัพธ์ทุกชิ้นจากเครื่องจักรต้องย้อนกลับไปหาวัตถุต้นทางที่ผ่านการทำแฮชได้ — กฎการอ้างอิงจากบทที่ 4 ตอนนี้มีข้อกำหนดเพิ่มเติมว่าเอกสารที่ถูกอ้างถึงนั้นต้องถูกเก็บรักษาไว้ด้วย
- บันทึกการส่งต่อทุกครั้ง รวมถึงการส่งเข้าและออกจากระบบ AI ใด ๆ เพราะนั่นคือเหตุการณ์ด้านการครอบครองพยานหลักฐานเช่นเดียวกับเหตุการณ์อื่น และเป็นเหตุการณ์เดียวที่ไม่มีใครบันทึกไว้ในปัจจุบัน
ข้อสี่คือจุดที่แนวปฏิบัติปัจจุบันอ่อนที่สุด และเป็นจุดที่ผมคาดว่าการท้าทายจริงจังครั้งแรกต่อการสืบสวนที่ใช้เครื่องจักรช่วยจะลงมา ทนายจำเลยถามว่าโมเดลรุ่นใดประมวลผลพยานหลักฐาน อินพุตของมันคืออะไร วัตถุออกนอกเขตอำนาจศาลหรือไม่ และใครแก้ไขมันระหว่างส่งต่อได้บ้าง องค์กรส่วนใหญ่วันนี้ไม่มีคำตอบ สร้างบันทึกก่อนใครถามนั้นถูก สร้างมันขึ้นใหม่ระหว่างถูกซักค้านนั้นเป็นไปไม่ได้
ท่าประจำบท — ทำแฮชตั้งแต่ตอนได้มา เสมอ ก่อนที่คุณจะดูมัน วินาทีที่วัตถุใดเข้ามาอยู่ในความครอบครองของคุณ คำนวณและบันทึกค่าแฮชเชิงเข้ารหัสของมัน พร้อมวันที่ แหล่งที่มา และวิธีที่ได้มา — ก่อนอ่าน ก่อนสนใจ ก่อนรู้ด้วยซ้ำว่ามันสำคัญหรือไม่ วัตถุจะน่าสนใจหลังจากคุณเริ่มทำงานกับมันแล้ว และถึงตอนนั้นบันทึกการได้มาก็สร้างอย่างซื่อสัตย์ไม่ได้อีก นิสัยสามสิบวินาทีนี้ตัดสินว่างานหลายเดือนจะใช้ได้หรือไม่
อะไรจะทำให้ผมเปลี่ยนใจ: ศาลเริ่มรับข้อค้นพบจากเครื่องจักรเป็นประจำโดยไม่ต้องการวัตถุต้นทางและที่มาที่ตรวจสอบได้ของมัน เมื่อนั้นความเข้มงวดที่เถียงไว้ตรงนี้ก็เป็นการออกแบบเกินจำเป็น แต่แนวโน้มเท่าที่บันทึกแสดงวิ่งไปทางตรงข้าม — Griffin อายุสิบห้าปีแล้ว และข้อกำหนดด้านการรับรองความแท้สำหรับวัตถุดิจิทัลเข้มขึ้นนับแต่นั้น ไม่ใช่ผ่อนลง