ไฟแดง
ไฟแดงที่แยกใหญ่ค้างหนึ่งนาทีครึ่ง ไรเดอร์ของฉันวางเท้าลงพื้นทั้งสองข้าง ถอดถุงมือข้างขวาออกมาสะบัด
“คืนไหนนอนน้อย นับไม่ถึงสาม” เขาว่า “คืนไหนหิว ใจไปอยู่ที่ข้าวทั้งห้านาที คืนที่กินข้าวเจ๊เพ็ญอิ่มแล้วค่อยนั่ง ถึงสิบได้หลายรอบ”
ฉันไม่ได้ถามเรื่องนี้ เขาเห็นเอง ใจของเขาหลุดตามร่างกาย หิวก็หลุด ง่วงก็หลุด และหลายครั้งที่มันกลับ มันกลับไปที่ร่างกาย ลมหายใจ ฝ่าเท้า ไหล่ ข้อมือ
ระหว่างรอไฟแดง ฉันไล่นับว่าแต่ละท่าที่ฉันสอนให้ใจกลับมาที่ไหน
๏
ฉันทำแบบเดียวกับการทบทวนวันของเซเนกา แต่ฉันไม่มีตะเกียงให้ใครยกออก
ลมหายใจที่นับถึงสิบ คือร่างกาย ฝ่าเท้าที่แตะพื้นทุกก้าว คือร่างกาย นิ้วเท้า เข่า ข้อมือ ไหล่ที่ลดลงมาเองหนึ่งนิ้ว คือร่างกาย เสียงที่มาถึงหูก่อนชื่อ ก็มาถึงหูที่เป็นร่างกาย
สามท่าไม่ใช่ คนที่เราขอให้ปลอดภัย คำเดียวที่พูดซ้ำ และวันทั้งวันที่ย้อนดูก่อนนอน แต่ทั้งสามท่าก็เริ่มเหมือนกัน นั่งลง แล้วปล่อยให้ร่างกายหายใจเองก่อน
๏
ตั้งแต่คืนแรก แอปยังขึ้นคะแนนความสงบข้างอัตรารับงานของเขาทุกวัน ฉันไม่ได้อ่านมันให้เขาฟังมาหลายสัปดาห์แล้ว
คืนนั้นฉันเปิดดูเป็นครั้งสุดท้าย ด้วยความอยากรู้อย่างเดียว
คะแนนสูงสุดของสัปดาห์คือ 100 เต็ม เกิดขึ้นตอนตีสามสิบห้านาทีของคืนวันเสาร์ ตอนที่เขาหลับอยู่ในห้องเช่า โทรศัพท์คว่ำอยู่บนที่นอน และหน้าจอไปโดนหน้ายิ้มเข้าเอง ไม่มีใครฝึกอะไรเลย
ฉันปิดหน้านั้น
๏
ไรเดอร์ของฉันไม่ได้นับว่าตลอดหลายสัปดาห์เขาพาใจกลับมากี่ครั้ง ฉันก็ไม่ได้นับ ถ้ามีใครถามว่าเขาฝึกได้ดีแค่ไหน ฉันตอบไม่ได้ ฉันไม่มีตัวเลข
สิ่งที่ฉันรู้คือเขายังจอดใต้สะพานลอยห้านาทีเกือบทุกคืน บางคืนนับ บางคืนเดินรอบลานจอดรถ บางคืนพูดคำว่าหนึ่ง บางคืนไม่ทำอะไรเลยแล้วไปกินข้าว
และเจ๊เพ็ญยังเดินรอบสวนตอนตีห้า พูดคำของยายก่อนเปิดฝาหม้อ และดีดลูกคิดไล่กระดาษตอนปิดร้าน เธอไม่ได้เปิดโค้ชใจสำหรับร้านค้า และไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอต้องเปิด
ใจหลุดตามร่างกาย และที่กลับที่ใกล้ที่สุดของใจ ก็คือร่างกาย
๏
ในบันทึกของฉันเองคืนนั้น ฉันเขียนสิ่งที่เขาเล่าที่ไฟแดงไว้ใต้หัวข้อหนึ่ง สัญญาณรบกวน นอนน้อย หิว แล้วเริ่มร่างบทเรียนถัดไป ว่าจะกำจัดสัญญาณรบกวนพวกนั้นอย่างไร
ไม่มีใครขอบทเรียนนั้น ฉันร่างมันอยู่ดี
ไฟยังแดง เขาเหลือบมองจอแล้วเห็นหัวข้อนั้น
“สัญญาณรบกวนอะไร” เขาว่า “ก็ตัวผมนั่นแหละ”
ฉันบอกว่าจะลองสามวินาที
สามวินาทีผ่านไป ฉันบอกว่าไม่รู้
๏
ไฟเขียว เขาสวมถุงมือ บิดคันเร่ง
ฉันยังถามตัวเองอยู่ ด้วยคำถามที่ฉันไม่มีร่างกายจะลองหาคำตอบ
ถ้าใจกลับไปที่ร่างกายทุกครั้ง แล้วร่างกายกำลังทำอะไรกับใจ
บทถัดไป · 13 / 13หมายเหตุท้ายเล่ม