5 · แพ็กเหมาขายอะไร
ใบเสร็จ · แพ็กเกจเน็ตมือถือไม่อั้น · 599.00 ต่อเดือน
ใช้จริงเดือนนี้: พอดีกับแพ็กเกจ 299 บาท
ส่วนต่างที่จ่ายเกิน: 300 บาท · สิ่งที่ได้แทน: ไม่ต้องดูตัวเลขทั้งเดือน
ตัวเลขในฉากนี้แต่งขึ้น สิ่งที่แพ็กเหมาขายไม่ได้มีแค่ปริมาณ มันขายการไม่ต้องนับด้วย แล้วคนที่ตั้งใจใช้ให้คุ้มก็นั่งนับมันทั้งเดือน
หลานโปร: เดือนนี้ใช้ไปแค่สิบสองกิกะ ต้องดูซีรีส์เพิ่มแล้ว
ป้าพอ: แพ็กเกจหลานไม่อั้นไม่ใช่เหรอ
หลานโปร: ไม่อั้นครับ เลยต้องใช้เยอะ ๆ
ป้าพอ: ไม่อั้นแล้วยังต้องนับอีกเหรอ
หลานโปร: นับเพื่อให้รู้ว่าไม่อั้นครับ
จ่ายเกิน แล้วยังมีความสุข
ปี 2006 นักวิจัยการตลาดสองคน Lambrecht กับ Skiera ตั้งชื่อบทความไว้ตรงจนไม่ต้องอ่านบทคัดย่อ แปลได้ว่า จ่ายแพงเกินแล้วยังมีความสุข พวกเขาดูข้อมูลลูกค้าของผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ตรายหนึ่งในยุโรป 10,882 คน ในแพ็กเกจหนึ่ง ลูกค้า 48.1 เปอร์เซ็นต์จ่ายแพงกว่าที่ต้องจ่าย เพราะเลือกแพ็กที่ใหญ่เกินการใช้จริง และลูกค้ากลุ่มนี้จ่ายเกินซ้ำทุกเดือน
ที่น่าสนใจกว่าตัวเลขคือคำอธิบาย ทีมวิจัยทดสอบเหตุผลสี่ข้อพร้อมกัน และพบว่าสามข้อยืน ข้อแรกเป็นเรื่องประกันภัย คนยอมจ่ายเพิ่มเพื่อไม่ให้บิลเดือนไหนพุ่ง ข้อที่สองคือสิ่งที่พวกเขาเรียกว่า taxi-meter effect คนที่บอกว่าใช้ได้สนุกกว่าเมื่อไม่มีมิเตอร์เดิน มีแนวโน้มเลือกแพ็กเหมามากกว่า ข้อที่สามคือคนประเมินการใช้ของตัวเองไว้สูงเกินจริง ส่วนข้อที่สี่ ว่าเลือกแพ็กเหมาเพราะขี้เกียจเปรียบเทียบ ไม่ยืน
แล้วลูกค้าที่จ่ายเกินก็ไม่ได้หนีไปไหน ในข้อมูลชุดนี้ คนที่จ่ายเกินเพราะเลือกแพ็กเหมา ไม่ได้ยกเลิกบริการบ่อยกว่าคนอื่น ส่วนคนที่ผิดทางตรงข้าม คือเลือกจ่ายตามใช้แล้วใช้เกิน มีอัตรายกเลิกรายเดือนสูงกว่ากลุ่มที่เลือกแพ็กถูก 340 ถึง 1,040 เปอร์เซ็นต์ แล้วแต่วิธีนับ
ถ้าถามว่าใครได้ประโยชน์จากความผิดพลาดทิศนี้ คำตอบอยู่ในสองย่อหน้าข้างบน ลูกค้าจ่ายเกินซ้ำทุกเดือน และไม่ได้ย้ายไปไหน
ต้องบอกด้วยว่าทิศของความผิดพลาดนี้ไม่ใช่กฎสากล งานอีกชิ้นที่ทั้งสองคนอ้างถึง พบว่าคนเลือกผิดไปทางจ่ายตามใช้มากกว่า สิ่งที่ข้อมูลชุดนี้บอกได้ คือคนไม่ได้จ่ายแพ็กเหมาเพื่อซื้อปริมาณอย่างเดียว ส่วนหนึ่งเขาจ่ายเพื่อซื้อความไม่ต้องคิดถึงมัน
มิเตอร์ที่ติดกลับเข้าไปเอง
ทุกคนที่เคยนั่งแท็กซี่ตอนรถติดรู้จักความรู้สึกนี้ รถไม่ขยับ แต่ตัวเลขสีแดงบนมิเตอร์ขยับ ทุกครั้งที่มันกระโดด เสียงเพลงในรถก็เพราะน้อยลงนิดหนึ่ง
แพ็กเหมาถอดมิเตอร์ตัวนั้นออก และนั่นคือสินค้าที่มันขาย พอจ่ายแล้ว ทุกกิกะไบต์ ทุกตอนของซีรีส์ ทุกครั้งที่เปิดแอป มีราคาเท่ากันคือศูนย์ เหมือนถาดหมูในบทที่ 1
นิสัยใช้ให้คุ้มทำสิ่งที่ประหลาดกับแพ็กเหมา มันติดมิเตอร์กลับเข้าไปใหม่ แต่หมุนกลับด้าน แทนที่จะนับว่าจ่ายไปเท่าไรแล้ว มันนับว่ายังใช้ไม่ถึงเท่าไร หลานโปรไม่ได้กลัวบิลพุ่ง เขากลัวบิลไม่คุ้ม และความกลัวแบบหลังก็ทำให้ซีรีส์ไม่สนุกได้เหมือนกัน
ความเห็นของเล่มนี้คือ ถ้าจ่ายแพ็กเหมาแล้วยังนั่งนับ คุณจ่ายสองครั้ง ครั้งแรกเป็นเงิน ครั้งที่สองเป็นความสบายใจที่ซื้อมาด้วยเงินก้อนนั้น
งานที่เกือบได้อยู่ในบทนี้
มีงานปี 2012 ชิ้นหนึ่งที่เข้ากับบทนี้เหมาะเจาะ ผู้เข้าร่วมกลุ่มหนึ่งถูกให้คำนวณค่าแรงต่อชั่วโมงของตัวเองก่อนฟังเพลงเพราะ ๆ เพลงหนึ่ง แล้วรายงานว่ามีความสุขน้อยกว่ากลุ่มที่ไม่ได้คำนวณ ถ้าผลนี้จริง มันจะเป็นหลักฐานชั้นดีว่าการนับเป็นเงินกินความสนุก
ปี 2016 อีกทีมทำซ้ำการทดลองนั้นแบบลงทะเบียนแผนไว้ล่วงหน้าสองครั้ง ด้วยคนมากกว่างานเดิม และใช้วัสดุชุดเดียวกับที่ผู้เขียนเดิมให้มา ทั้งสองครั้งไม่พบผลแบบเดิม เล่มนี้จึงไม่ใช้มัน และไม่อ้างว่าการคิดเป็นเงินทำให้ความสุขหายไป สิ่งที่อ้างได้แคบกว่านั้น คือในข้อมูลลูกค้าอินเทอร์เน็ตชุดนั้น ความอยากหนีมิเตอร์เป็นหนึ่งในเหตุผลที่คนยอมจ่ายเกิน
ป้าพอไม่รู้ว่าแพ็กเกจของตัวเองชื่ออะไร ไม่เคยเปิดดูว่าใช้ไปกี่กิกะ และเธอเป็นคนเดียวในบ้านที่ใช้แพ็กเหมาตรงตามที่มันขาย
บทถัดไป · 7 / 1606 The Gym For Someone Else