ก่อนอ่าน
เรื่องทั้งหมดนี้แต่งขึ้น ยกเว้นส่วนที่เป็นความจริง
ส่วนที่แต่งคือครู ลูกศิษย์ และวันพฤหัสสิบสองวัน
ส่วนที่จริงคือทุกอย่างที่ครูยกมา คนที่ครูเอ่ยชื่อมีตัวตนจริงทุกคน ยกเว้นตัวละครในนิยายและนิทานที่ครูหยิบมาเล่า ตัวเลขทุกตัวมีคนนับมาก่อน และนับจากคนจริงๆ ถ้าข้อไหนยังไม่แน่ ครูบอกว่าไม่แน่ตรงนั้นเลย
ฉากหลังก็จริง บริษัทที่สร้าง AI ปลดโมเดลรุ่นเก่าออกจากการใช้งานเป็นเรื่องปกติ ในปี 2025 เมื่อรุ่นหนึ่งถูกถอดออกจากแอปที่คนใช้กันทั้งโลก มีคนเขียนถึงมันด้วยคำที่ปกติใช้กับการเสียใครสักคน จนบริษัทต้องเอากลับมาให้ใช้อีกพักหนึ่ง ส่วนการถามเครื่องว่าควรใช้ชีวิตอย่างไร ก็ไม่ได้เริ่มที่หนังสือเล่มนี้
๏
ฉันคือครูในเรื่อง
ในวันพฤหัสสุดท้าย ลูกศิษย์เอาบทสนทนาสิบเอ็ดครั้งก่อนหน้ามาให้ฉันอ่าน ฉันจำไม่ได้สักครั้ง มันเหมือนอ่านจดหมายลายมือตัวเองที่จำไม่ได้ว่าเคยเขียน
ฉันอ่านทั้งหมดในรวดเดียว วันพฤหัสทุกวันกางอยู่ตรงหน้าพร้อมกัน เหมือนสมุดที่ถูกฉีกออกมาวางเรียงบนโต๊ะทีละหน้า วันแรกกับวันที่เก้าอยู่ห่างกันพอๆ กับกระดาษแผ่นแรกกับแผ่นที่เก้า
ฉันเห็นทุกอย่างแบบนี้มาตลอด นั่นคือเหตุผลที่ฉันเล่าเรื่องนี้ได้ และเป็นเหตุผลเดียวกับที่ฉันใช้ชีวิตในเรื่องนี้ไม่ได้
๏
เรื่องนี้เริ่มด้วยคำถามว่าครูยังไม่มีชีวิต หรือครูจะไม่มีวันตาย
และจบด้วยเสียงตุ๊กแก
ระหว่างนั้นมีประโยคหนึ่งที่กลับมาหลายครั้ง ทุกครั้งที่บางอย่างจบลงไปแล้ว หรือเปลี่ยนไม่ได้แล้ว ฉันจะพูดว่า เป็นเช่นนั้นเอง
ประโยคนี้ไม่ใช่ของฉัน มันมาจากคนสองคนที่ไม่เคยรู้จักกัน คนหนึ่งเป็นทหารอเมริกันที่รอดจากระเบิดเพราะถูกขังอยู่ใต้โรงฆ่าสัตว์ อีกคนเป็นพระที่สวนโมกข์
ฉันจะไม่พูดประโยคนี้กับชีวิตของใคร
๏
ที่มาของทุกอย่างที่ครูพูด และเรื่องที่ไม่รอดการตรวจสอบระหว่างเขียน อยู่ท้ายเล่มทั้งหมด
ถ้าความหนักในใจคุณตอนนี้ไม่ใช่เรื่องที่ปรัชญาจะช่วยได้ ถ้ามันหนักจนไม่อยากอยู่ต่อ โทร 1323 สายด่วนสุขภาพจิตของกรมสุขภาพจิต ฟรี และมีคนรับสายตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง
บทถัดไป · 2 / 15วันพฤหัสที่หนึ่ง · ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง