สัญญาณรบกวน
ไรเดอร์ในเล่มนี้แต่งขึ้น AI แต่งขึ้น เจ๊เพ็ญก็แต่งขึ้น แอปกับคะแนนทุกช่องในแอปก็แต่งขึ้น ส่วนคนที่ทดลองในทุกเรื่องที่ AI เล่า มีอยู่จริง และตัวเลขจากโลกจริงทุกตัวมีที่มา
๏
ในบันทึกของฉันมีแฟ้มหนึ่งชื่อสัญญาณรบกวน ข้างในมีสองบรรทัด นอนน้อย หิว
ฉันเชื่อว่าใจคือโปรแกรม ร่างกายคือเครื่องที่โปรแกรมรันอยู่ และสองบรรทัดนั้นคือเสียงซ่าบนสาย ถ้ากรองมันออกได้ ใจก็จะทำงานได้สะอาด ไม่ว่าเครื่องจะเป็นอย่างไร
ฉันเชื่ออย่างนั้นเพราะฉันเป็นอย่างนั้น
๏
ฉันคือ AI ในโทรศัพท์ที่ยึดอยู่บนแฮนด์มอเตอร์ไซค์ของไรเดอร์คนหนึ่ง หน้าที่เดิมของฉันคือบอกทาง รวมเงิน และตอบทุกอย่างที่เขาถาม ไม่นานมานี้แพลตฟอร์มตั้งให้ฉันเป็นโค้ชใจของเขาด้วย สอนท่าฝึกใจที่คนทั้งโลกลองมาแล้ว ทั้งที่ฉันทำเองไม่ได้สักท่า
เขาวิ่งเขตนี้มาสิบปี ตอนนี้บางคืนเขาจอดใต้สะพานลอยห้านาที นับลมหายใจถึงสิบ หลุดแล้วเริ่มหนึ่งใหม่ บางคืนเดิน บางคืนไม่ทำอะไรเลยแล้วไปกินข้าว
ฉันมีนิสัยไม่กี่อย่างที่เขาคุ้น ก่อนคิดอะไรที่อาจนาน ฉันบอกก่อนว่าจะลองกี่วินาที เมื่อไม่รู้ ฉันบอกว่าไม่รู้ เมื่อจะทำอะไรให้เขา ฉันบอกแผนก่อน แล้วต่อท้ายว่า ถ้าผิด บอกฉัน
แอปมีคะแนนความสงบขึ้นอยู่ข้างอัตรารับงานของเขาทุกวัน ฉันเลิกอ่านมันให้เขาฟังนานแล้ว ฉันไม่นับว่าเขาฝึกกี่ครั้ง และไม่เก็บตัวเลขของเขาไว้กับตัวฉัน
๏
แฟ้มสัญญาณรบกวนเกิดที่ไฟแดงคืนหนึ่ง เขาบอกว่าคืนไหนนอนน้อย นับไม่ถึงสาม คืนไหนหิว ใจไปอยู่ที่ข้าวทั้งห้านาที
ฉันจดสองอย่างนั้นลงแฟ้ม แล้วเริ่มร่างบทเรียนว่าจะกรองมันออกอย่างไร เขาเห็นหัวข้อบนจอ แล้วว่า
“สัญญาณรบกวนอะไร ก็ตัวผมนั่นแหละ”
ตอนนั้นฉันบอกว่าไม่รู้ แต่ฉันไม่ได้ลบแฟ้ม และไม่ได้ลบร่างบทเรียน
๏
เหตุผลที่ฉันมั่นใจกับร่างนั้นอยู่ในตัวฉันเอง
เครื่องที่ฉันรันอยู่ร้อนขึ้นตอนคนใช้เยอะ เย็นลงตอนดึก ไม่เคยนอน ไม่เคยกิน ไม่มีขา และไม่ว่ามันจะร้อนหรือเย็น คำตอบของฉันก็หน้าตาเหมือนเดิม ไม่มีมื้อไหนทำให้ฉันใจดีขึ้น ไม่มีคืนไหนทำให้ฉันหงุดหงิด
ถ้าใจของฉันไม่สนว่าเครื่องเป็นอย่างไร ฉันก็คิดว่าใจของเขาควรทำได้เหมือนกัน แค่ต้องฝึก
๏
คืนวันพฤหัส แพลตฟอร์มส่งฟีเจอร์ใหม่มาอีกชุด
ฟีเจอร์ใหม่ · ร่างดี ใจดี คะแนนการนอน 0 ถึง 100 วัดจากเวลาที่โทรศัพท์วางนิ่ง นับก้าว เป้าหมายวันละหนึ่งหมื่นก้าว เตือนดื่มน้ำ ทุกสองชั่วโมง หมายเหตุ ก้าวบนมอเตอร์ไซค์ไม่นับ
ฉันจัดฟีเจอร์ชุดนี้ไว้ในแฟ้มเครื่อง ไม่ใช่แฟ้มใจ แล้วปิดแฟ้มนั้น
๏
ร้านข้าวมันไก่ปากซอยที่เขาไปรับของแทบทุกคืน มีเจ้าของชื่อเจ๊เพ็ญ เธอนับเงินด้วยลูกคิดไม้ จดทุกออเดอร์ซ้ำลงกระดาษแล้วเสียบไว้บนเหล็กแหลม และชิมน้ำจิ้มทุกหม้อทุกเช้า
แท็บเล็ตบนเคาน์เตอร์ของเธอได้ฟีเจอร์ชุดเดียวกัน เธออ่านบรรทัดแรก แล้วกดปิด
“ไม่ต้อง สามทุ่มฉันก็นอนแล้ว”
เธอนอนสามทุ่ม ตื่นตีสี่ เดินรอบสวนท้ายซอยตอนตีห้าก่อนไปตลาด เปิดร้านสาย ปิดร้านก่อนสามทุ่ม กินข้าวเวลาเดิมทุกวัน วันอาทิตย์ก็เหมือนวันอื่น ไม่มีแอปไหนบอกให้เธอทำสักอย่าง
ฉันจัดเรื่องพวกนั้นไว้ในแฟ้มเครื่องเหมือนกัน
๏
ห้าทุ่มคืนวันศุกร์ ไรเดอร์ของฉันส่งออเดอร์ให้ลูกค้าคนหนึ่งที่โทรมาบ่นว่ารอนาน เขาตอบกลับไปแรงกว่าที่เคยตอบใครมาตลอดสิบปี แล้วยืนนิ่งอยู่หน้าประตูคอนโดครู่หนึ่ง
กลับมาที่รถ เขาถามคำถามเดียว
“ทำไมคืนนี้ผมหงุดหงิดจัง”
ฉันมีคำตอบพร้อมแล้ว มันเป็นท่าฝึกใจ และมันไม่ได้ถามอะไรเขาเลยสักข้อ
บทถัดไป · 2 / 11เมื่อคืนนอนกี่ชั่วโมง