05. ทฤษฎีบทของ Hill — เหตุใดการผสมผสานจึงลู่เข้าสู่จุดเดียวกัน
รากฐานทางคณิตศาสตร์ของการผสมผสาน
กฎของ Benford เกิดขึ้นเองเมื่อรวมข้อมูลเข้าด้วยกัน นี่คือข้อสรุปที่ Theodore P. Hill พิสูจน์ไว้อย่างรัดกุมทางสถิติ เพื่อตอบว่าเหตุใดชุดข้อมูลที่ต่างกันจึงมักลงเอยที่การแจกแจงแบบลอการิทึมของเลขนำ บทพิสูจน์นี้ตีพิมพ์ในวารสาร Statistical Science ปี 1995 เล่มที่ 10 ฉบับที่ 4 หน้า 354–363 สาระคือ ถ้าสุ่มเลือกการแจกแจงความน่าจะเป็นมาหลายตัว แล้วสุ่มตัวอย่างจากแต่ละตัว เลขนำของตัวอย่างที่รวมกันจะลู่เข้าหากฎของ Benford ไม่ว่าการแจกแจงเดิมจะมีรูปร่างอย่างไร ทฤษฎีบทนี้จึงตอบได้ว่าเหตุใดชุดข้อมูล 20 ชุดของ Benford ที่ไม่มีที่มาร่วมกันเลย จึงเอนเข้าหารูปแบบลอการิทึมเดียวกันที่สม่ำเสมอและคาดการณ์ได้ ผลงานของ Theodore P. Hill (1995) ชี้ว่ากฎนี้ทำหน้าที่เป็นตัวดึงดูดทางคณิตศาสตร์ สำหรับส่วนผสมของกระบวนการอิสระที่ดูเผินๆ ไม่เกี่ยวข้องกัน เมื่อมองการแจกแจงพื้นฐานเป็นตัวแปรสุ่ม ทฤษฎีบทแสดงว่ากฎนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ มันเป็นผลพลอยได้เมื่อผสมการแจกแจงจำนวนมากเข้าด้วยกัน
นัยสำคัญต่องานบัญชีในโลกความเป็นจริง
งานบัญชีจริงรวมข้อมูลการเงินจากหลายแหล่งที่เป็นอิสระต่อกัน ตรงกับกลไกที่ Theodore P. Hill อธิบายไว้ในปี 1995 งบการเงินประกอบขึ้นจากบัญชีหลายประเภท ส่วนผสมของการแจกแจงที่ได้จึงเอนเข้าหาการแจกแจงแบบลอการิทึมของตัวเลขไปเองเมื่อเวลาผ่านไป แต่ขอบเขตที่ปรากฏการณ์ทางคณิตศาสตร์นี้อธิบายได้มีข้อจำกัด R.M. Fewster (2009) แย้งว่าทฤษฎีบทรัดกุม แต่ไม่ได้วินิจฉัยอะไร Fewster (2009) ตั้งข้อสังเกตว่าบทพิสูจน์บอกได้ว่าทำไมกฎของ Benford จึงปรากฏในธรรมชาติ แต่แทบไม่บอกเลยว่าทำไมมันจึงใช้ได้กับข้อมูลชุดหนึ่ง หรือใช้ได้เมื่อใด นักวิเคราะห์จึงต้องรู้ว่า ข้อมูลที่เข้าเงื่อนไขของส่วนผสมไม่ได้ยืนยันว่าไม่มีมือมนุษย์แทรกแซงหรือตกแต่งบัญชี บทพิสูจน์ทางสถิติให้เพียงเกณฑ์ว่าพฤติกรรมที่คาดหวังควรเป็นอย่างไร มันไม่ได้รับรองความถูกต้องของแต่ละรายการในบัญชีแยกประเภทในตัวเอง
ขีดจำกัดของทฤษฎีบท
ในฐานะผลลัพธ์ทางคณิตศาสตร์ ทฤษฎีบทนี้ไม่มีใครโต้แย้ง สิ่งที่ R.M. Fewster (2009) โต้แย้งคือประโยชน์เชิงปฏิบัติของมันในการชี้ความผิดปกติในชุดข้อมูลชุดใดชุดหนึ่ง Fewster (2009) ยืนว่าทฤษฎีบทเป็นเครื่องมือเชิงพรรณนา ไม่ใช่เครื่องมือเชิงวินิจฉัย ข้อนี้จำกัดการใช้มันเป็นตัวตรวจจับการฉ้อโกงที่ชี้ขาดได้ บทพิสูจน์ทางคณิตศาสตร์เป็นข้อความว่าด้วยการลู่เข้าในขีดจำกัด ชุดข้อมูลที่มีตัวอย่างน้อยหรือมีข้อจำกัดเฉพาะอาจไม่แสดงการลู่เข้านั้นให้เห็นเสมอไป
ตัวอย่าง: นักร้องหลายคนต่างคนต่างร้องโน้ตแบบสุ่ม เสียงเฉลี่ยของทั้งวงจะกลมกลืนในที่สุด แม้ไม่มีนักร้องคนใดร้องได้สมบูรณ์แบบเลยก็ตาม
คำตัดสิน. ทฤษฎีบทนี้อธิบายได้ว่าทำไมกฎของ Benford จึงโผล่ออกมาจากความซับซ้อน แต่โดยตัวมันเองแยกไม่ออกว่าตัวเลขมาจากการเติบโตตามธรรมชาติ หรือจากมือมนุษย์ที่ตกแต่งแล้วปกปิดไว้อย่างแนบเนียน
จะพลิกคำตัดสินได้เมื่อ: การทำซ้ำอย่างรัดกุมไม่พบการลู่เข้า เมื่อผสมตัวอย่างสุ่มจากชุดการแจกแจงความน่าจะเป็นที่กว้าง หลากหลาย นิยามชัด และไม่ใช่การแจกแจงแบบ Benford
แหล่งอ้างอิง. 1995 · Theodore P. Hill, "A Statistical Derivation of the Significant-Digit Law" — Project Euclid · 2009 · R.M. Fewster, "A Simple Explanation of Benford's Law" — PDF
บทถัดไป · 6 / 1206. เครื่องมือของผู้ตรวจสอบบัญชี — Nigrini และนิติบัญชีศาสตร์