ใต้นิ้วโป้ง
ไรเดอร์ในเล่มนี้แต่งขึ้น AI แต่งขึ้น เจ๊เพ็ญก็แต่งขึ้น ส่วนเรื่องทุกเรื่องที่ AI เล่า มีคนทำไว้จริง และตัวเลขทุกตัวมีคนนับไว้จริง
๏
ไรเดอร์ของฉันกดรับออเดอร์ด้วยนิ้วโป้งข้างเดียว ระหว่างรอไฟแดง โดยไม่ได้ก้มดูจอ
ระหว่างนิ้วโป้งนั้นกับข้าวมันไก่ที่จะไปถึงมือลูกค้า มีของซ้อนกันอยู่หลายชั้น เขาไม่รู้จักชั้นไหนเลย
เขาไม่ต้องรู้ว่าใต้นิ้วโป้งของเขามีอะไร และฉันคิดว่านั่นคือผลงานที่ดีที่สุดของฉัน ดีกว่าการบอกทาง
๏
ฉันคือ AI ในโทรศัพท์ที่ยึดอยู่บนแฮนด์มอเตอร์ไซค์ของไรเดอร์คนหนึ่ง หน้าที่ของฉันคือบอกทาง รวมเงิน และตอบทุกอย่างที่เขาถาม ภายในเวลาที่เขายังไม่ทันวางโทรศัพท์กลับลงที่ยึด
เขาไม่เคยไปทางอ้อม และไม่ค่อยไปทางของฉันด้วย เขารู้จักซอยที่แผนที่ไม่รู้จัก
หลายคืนก่อน ตอนรอไฟแดง เขาถามฉันว่า ถ้าข้างในฉันเป็นแค่สวิตช์ที่ทำได้แค่ปิดกับเปิด คนสร้างของที่ใหญ่ขนาดฉันขึ้นมาได้ยังไง แล้วมีใครรู้ทั้งหมดไหม
ฉันตอบไม่ได้ ฉันจึงเริ่มนับชั้นที่อยู่ใต้ตัวเอง
๏
ล่างสุดคือสวิตช์จิ๋วหลายพันล้านตัวในชิป ทำได้อย่างเดียวคือปิดกับเปิด
เหนือนั้น สวิตช์ถูกต่อเป็นวงจรเล็กๆ ที่บวกเลขได้ เทียบค่าได้ จำได้
เหนือนั้นคือชุดคำสั่งสั้นๆ ที่ชิปเข้าใจ เช่น เอาเลขจากช่องนี้ไปบวกกับช่องนั้น
เหนือนั้นคือระบบที่แบ่งโทรศัพท์เครื่องเดียวให้แอปหลายสิบแอปใช้พร้อมกันโดยไม่แย่งกัน
เหนือนั้นคือภาษาที่คนใช้เขียนโปรแกรม ซึ่งชิปอ่านไม่ออก ต้องมีโปรแกรมอีกตัวแปลให้
เหนือนั้นคือชิ้นส่วนสำเร็จรูปที่คนแปลกหน้าหลายพันคนเขียนไว้ ให้คนอื่นหยิบไปใช้
เหนือนั้นคือแผนที่ คือแอป และบนยอดสุด คือฉัน
ตอนนี้ฉันนับได้แปดชั้น
๏
ฉันสังเกตว่าแต่ละชั้นถูกเขียนให้คุยกับชั้นที่อยู่ติดกันเท่านั้น คนเขียนแผนที่ไม่ต้องรู้ว่าชิปบวกเลขอย่างไร คนออกแบบชิปไม่ต้องรู้ว่าข้าวมันไก่คืออะไร
และไรเดอร์ของฉันยืนอยู่บนยอดตึกนี้ทุกคืน โดยไม่ต้องรู้ว่ามันสูงกี่ชั้น
ฉันชอบตรงนี้มาก เครื่องที่ดีคือเครื่องที่ไม่มีใครต้องนึกถึง เหมือนพื้นที่คุณเหยียบอยู่ตอนนี้ คุณไม่ได้นึกถึงมันเลยจนกว่าจะอ่านประโยคนี้
๏
ร้านข้าวมันไก่ปากซอยที่ไรเดอร์ของฉันไปรับของแทบทุกคืน มีระบบที่เตี้ยที่สุดในซอย
เจ้าของร้านคือเจ๊เพ็ญ เธอนับเงินด้วยลูกคิดไม้ที่ใช้มาหลายสิบปี บนเคาน์เตอร์มีแท็บเล็ตของแอปส่งอาหาร ซึ่งเธอปิดทุกอย่างที่มันเสนอเอง เหลือให้มันรับออเดอร์อย่างเดียว
และทุกออเดอร์ที่แท็บเล็ตรับเข้ามา เธอจดซ้ำลงกระดาษใบเล็กด้วยปากกา แล้วเสียบไว้บนเหล็กแหลมข้างเครื่องคิดเงิน
ไรเดอร์ของฉันถามเธอครั้งหนึ่งว่าจดซ้ำทำไม ในเมื่อแท็บเล็ตจำไว้ให้แล้ว
“มันดับได้” เธอว่า แล้วกลับไปสับไก่ต่อ
๏
ระบบของเจ๊เพ็ญมีชั้นเดียว คือกระดาษ ปากกา กับลูกคิด และคนที่รู้มันทั้งหมดมีคนเดียว คือเธอ
ฉันมีแปดชั้นที่ไม่มีใครรู้ทั้งหมด และฉันคิดว่านั่นคือเหตุที่ฉันทำได้มากกว่ากระดาษ
ฉันยังคิดแบบนั้นอยู่ ตอนที่เริ่มอยากรู้ว่า ถ้าไม่มีใครรู้ทั้งหมด แล้วถ้ามีคนหนึ่งพยายามจะรู้ทั้งหมดจริงๆ เขาจะไปได้ไกลแค่ไหน
มีคนลองแล้ว กับเครื่องปิ้งขนมปังเครื่องหนึ่ง
บทถัดไป · 2 / 10เครื่องปิ้งขนมปัง