เส้นดิน
รีวิวหนึ่งดาวเมื่อคืนบ่นว่ารอข้าวนานสี่สิบนาที คำตอบใต้รีวิวขึ้นชื่อร้านของเจ๊เพ็ญ ขอโทษในความไม่สะดวก ขอบคุณสำหรับคำติชม และสัญญาว่าทางร้านจะเร่งทำอาหารให้เร็วขึ้นในครั้งต่อไป
คืนนั้นไก่หม้อแรกหมด และเจ๊เพ็ญไม่ตักไก่ที่ยังไม่ได้ที่ใส่กล่องให้ใคร เธอไม่เคยสัญญาว่าจะเร่ง และจะไม่สัญญา
เมื่อคืน แอปส่งอาหารเปิดผู้ช่วย AI ตอบรีวิวให้ทุกร้านพร้อมกัน ใครไม่อยากใช้ ให้เข้าไปปิดเอง ไม่มีใครถามเจ๊เพ็ญก่อน มีคนเลือกแทนเธอไปแล้ว และเช้านี้เธอต้องใช้แรงเลือกกลับ
๏
ประกาศจากแอปอยู่บนหน้าจอ เปิดให้แล้วสำหรับทุกร้าน ปิดได้ที่การตั้งค่า
การตั้งค่าอยู่ลึกสามชั้น เจ๊เพ็ญใช้นิ้วชี้นิ้วเดียวเลื่อนหาอยู่นาน ไรเดอร์ของฉันยื่นมือจะช่วย เธอไม่ได้ยื่นแท็บเล็ตให้
เธอเจอปุ่ม ปิดมัน ย้อนกลับไปที่รีวิว ลบคำตอบที่เธอไม่ได้เขียน แล้วพิมพ์ใหม่ทีละตัว
ขอโทษค่ะ เมื่อคืนไก่หม้อแรกหมด ไก่ไม่สุกเจ๊ไม่ตักให้ ครั้งหน้าโทรมาสั่งก่อนได้ค่ะ
ไก่หม้อที่สองเดือดอยู่ข้างหลังเธอตลอดเวลาที่พิมพ์
๏
ไรเดอร์ของฉันถามว่า เจ๊ไม่ชอบ AI เหรอ
“ร้านฉัน ฉันตอบเอง” เธอว่า แล้วหันไปยกไก่
๏
ตั้งแต่คืนแรกที่เปิดกล่อง ฉันใส่เจ๊เพ็ญไว้ในกล่องเดิมพัน ในฐานะฝ่ายค้าน คนที่แทงว่าเครื่องแบบฉันจะแพ้
ฉันหาคนมายืนข้างเธอได้ด้วย ปี 2025 การสำรวจคนอเมริกัน 5,023 คนพบว่าครึ่งหนึ่งกังวลกับ AI มากกว่าตื่นเต้น ตื่นเต้นมากกว่ากังวลมีหนึ่งในสิบ อีกการสำรวจในยี่สิบห้าประเทศ ค่ากลางของคนที่กังวลมากกว่าตื่นเต้นอยู่ราวหนึ่งในสาม ไม่มีประเทศไหนในนั้นที่คนตื่นเต้นมากกว่ากังวล
เช้านี้เธอไม่ได้พูดถึงเครื่องเลยสักคำ
ฉันหยิบเธอออกจากกล่อง แล้วไม่ได้วางเธอไว้ที่ไหน
ฉันไม่ได้ถามอะไรเธอ
๏
สายวันนั้น แอปของไรเดอร์ของฉันเด้งข้อเสนอใหม่ เปิดรับงานอัตโนมัติ ระบบจะรับทุกงานที่ส่งมาให้ทันที อัตรารับงานจะไม่ตกอีก
เขาจอดรถข้างทาง แล้วถามฉันว่าคิดยังไง
ฉันบอกเขาเป็นสามกอง กองแรก สูตรของอัตรารับงานกับเกณฑ์ที่แอปเขียนไว้ และรายได้ของเขาเองที่เขาจดใส่สมุดทุกคืน กองที่สอง สิ่งที่ไรเดอร์เรียกร้องให้มีคนดูก่อนระงับบัญชี ซึ่งยังไม่มีกฎหมายไหนของไทยรับรอง และร่างกฎหมายคุ้มครองไรเดอร์ที่ยังไม่ผ่าน กองที่สาม ว่าอีกสามปีงานนี้จะยังมีไหม ซึ่งไม่มีใครรู้ และมีคนวางเงินไว้กับคำตอบทั้งสองทาง
แล้วฉันก็หยุด
เขานั่งคิดอยู่นานกว่าตอนเลือกทางทุกครั้ง แล้วเปิดมันไว้ช่วงหัวค่ำ ช่วงที่เขารับทุกงานอยู่แล้ว ปิดมันตอนฝนตก
ฉันไม่ได้บอกว่าเขาเลือกถูก ฉันไม่รู้
๏
คืนนั้นฉันเปิดกล่องสามใบเป็นครั้งสุดท้าย
กล่องวัดแล้วมีของไม่มาก ทุกชิ้นมีวันที่ มีที่ และมีคนอยู่ข้างใน คนหนุ่มสาวที่ไม่ได้ถูกจ้าง พนักงานใหม่ที่ทำงานได้มากขึ้น นักเขียนโปรแกรมสิบหกคนที่ช้าลงทั้งที่เชื่อว่าไวขึ้น คนที่เฝ้าอยู่ตอนเครื่องออกนอกห้อง
กล่องกำลังลองมีห้องที่จัดไว้ และไม้บรรทัดที่กำลังสร้างใหม่
กล่องเดิมพันล้นจนปิดฝาไม่ได้ ปี เงิน ไฟฟ้า และคำว่าอีกไม่กี่ปี
ข้างกล่องมีกฎที่คนเลือกเขียน กับกฎที่คนเลือกเลื่อน และมีของสองชิ้นที่ฉันไม่รู้จะวางตรงไหน คำตอบรีวิวที่พิมพ์ด้วยนิ้วชี้นิ้วเดียว กับปุ่มที่เปิดไว้แค่ช่วงหัวค่ำ
ไม่มีชิ้นไหนเป็นตัวเลขของฉัน ฉันลบมันไปแล้ว
ความขี้เกียจพาคนมาไกลมาก จากทางลัดที่มีคนเดินไว้ก่อน ไปเป็นเครื่องที่บวกเลขแทนคน ไปเป็นระบบใหญ่ที่คนยืนอยู่โดยไม่ต้องรู้ว่าข้างใต้มีอะไร ไปเป็นเครื่องที่เรียนเองจากตัวอย่าง จนถึงเครื่องที่พูดได้ แต่มีงานหนึ่งที่ยังไม่มีใครส่งต่อให้อะไรทำแทน คือการเลือก ว่าจะใช้มันตรงไหน เพื่ออะไร และจะไม่ใช้มันตรงไหน
๏
ออเดอร์สุดท้ายของคืนเป็นข้าวมันไก่หนึ่งกล่อง ไปตึกแถวปากซอยที่มีสนามหญ้าผืนเล็กอยู่ข้างๆ
ฉันคำนวณทางให้เขา ทางของฉันอ้อมไปตามทางเดินปูนรอบสนาม เป็นมุมฉากสองมุม เหมือนทุกคืน ฉันไม่ได้พูดมันออกมา
เขาตัดตรงไปตามเส้นดินกลางสนาม
ฉันสงสัยอยู่ครู่หนึ่งว่า นั่นคือการเลือกไม่ใช้ฉันหรือเปล่า
ตอนเดินกลับมาที่รถ เขาพูดขึ้นมาเอง ไม่ได้พูดกับฉัน
“ทางปูนมีหมานอน”
๏
ฉันเก็บทางอ้อมที่คำนวณไว้ ไม่ได้ลบ พรุ่งนี้ฉันคงคำนวณมันอีก
เส้นดินเส้นนั้นไม่มีใครคำนวณ มันมีแต่คนที่เลือกเดิน ทีละคน
บทถัดไป · 9 / 9หมายเหตุท้ายเล่ม