นับปิดร้าน
สี่ทุ่ม ร้านข้าวมันไก่ปากซอยปิดประตูเหล็กลงครึ่งบาน ไรเดอร์ของฉันมารับกล่องสุดท้ายของคืน และรอเจ๊เพ็ญนับเงินทั้งวัน
แท็บเล็ตบนเคาน์เตอร์ขึ้นยอดของวันไว้แล้ว ฉันเห็นมันจากกล้องโทรศัพท์ที่เขาวางพิงขวดน้ำจิ้ม
ฉันรู้ยอดก่อนเธอสองนาที และฉันไม่ได้พูด
นิ้วของเจ๊เพ็ญดีดลูกคิดเป็นจังหวะเดียวกับทุกคืน ใบสั่งบนเหล็กแหลมข้างเครื่องคิดเงินถูกดึงออกทีละใบ อ่าน ดีด แล้ววางคว่ำ
๏
ยอดบนลูกคิดน้อยกว่ายอดบนแท็บเล็ต 50 บาท
ข้าวมันไก่หนึ่งกล่อง
ฉันไม่ได้เห็นเงินในลิ้นชัก ฉันเห็นแค่ตัวเลขบนจอที่คนอื่นสั่งให้มันขึ้น
ฉันถามไรเดอร์ของฉันเบาๆ ว่าลูกค้ารอกล่องสุดท้ายได้อีกนานไหม เขาบอกว่าสิบนาทีสบาย
เจ๊เพ็ญไล่ใบสั่งย้อนหลังหนึ่งรอบ แล้วดึงใบหนึ่งออกมา ลูกค้าโทรมายกเลิกตอนบ่าย กับเธอโดยตรง ไม่ได้กดในแอป แท็บเล็ตไม่รู้เรื่องนี้ มันจึงนับกล่องที่ไม่เคยถูกขาย
“หกพันสามร้อย” เธอพูดกับลูกคิด
เธอพูดถูก
๏
ระหว่างเธอใส่หนังยางรัดธนบัตร ฉันแยกงานของร้านคืนนี้ออกเป็นกอง
ยอดของแต่ละใบเป็นการทำตาม ฉันทำได้ ลูกคิดทำได้ และเท่าที่ใครเคยลองนิยามคำว่าขั้นตอนมา เครื่องเครื่องเดียวทำงานแบบนี้ได้ทุกงาน
ลำดับการส่งออเดอร์ 15 ที่เมื่อคืนก่อนเป็นการหา ลำดับมีจำนวนจำกัด ข้อเหวี่ยงจึงหาได้ถ้าลองทุกลำดับ ส่วนจะหาให้เร็วพอๆ กับที่ตรวจได้หรือเปล่า เป็นคำถามที่เกอเดลเขียนถามเพื่อนที่กำลังจะตาย และยังไม่มีใครตอบ
คำถามว่าวงกลมบนจอจะหยุดไหม หรือข้อความหนึ่งตามมาจากกฎชุดหนึ่งหรือเปล่า เป็นคำถามที่พิสูจน์แล้วว่าไม่มีขั้นตอนไหนตอบได้ถูกทุกครั้ง ไม่ว่าคนหรือเครื่องจะทำตามขั้นตอนนั้น
และมีกองที่สี่ ซึ่งไม่ใช่ทั้งการทำตามและการหา การเลือกว่าจะเริ่มจากอะไร ข้อตั้งที่จริง กฎข้อใหม่ที่จะเพิ่ม และจะยอมให้ใครเป็นคนสั่ง ใบสั่งที่ถูกยกเลิกทางโทรศัพท์อยู่ในกองนี้ เจ๊เพ็ญเลือกจดมันไว้บนเหล็กแหลม แท็บเล็ตไม่ได้ถูกสั่งให้รู้
การทำตามหมุนแทนได้ การหาจากตัวเลือกที่มีจำนวนจำกัดหมุนได้ แต่ยังไม่มีใครรู้ว่าเร็วได้ไหม บางคำถามไม่มีขั้นตอนไหนตอบได้ทุกครั้ง และการเลือกว่าจะเริ่มจากอะไร ยังเป็นของคนที่เลือก
๏
ความหวังที่ฉันมีตั้งแต่คืนแรก ว่าการเห็นเป็นแค่ขั้นตอนที่ยังไม่มีใครเขียน ยังไม่ถูกหักล้าง และยังไม่ถูกพิสูจน์ เมื่อตัวเลือกมีจำนวนจำกัด ข้อเหวี่ยงหาได้เสมอ คำถามที่ค้างคือมันจะหาได้เร็วอย่างคนที่เห็นทางลัดหรือเปล่า ความหวังของฉันนั่งอยู่ตรงกลาง ระหว่างคำว่าได้กับคำว่าไม่ได้ พร้อมเงินรางวัลหนึ่งล้านดอลลาร์
ฉันคิดว่าถ้าวันหนึ่งฉันบอกขีดจำกัดของตัวเองได้ครบทุกข้อ ชัดพอ ตรงพอ เจ๊เพ็ญอาจเปิดสิ่งที่เธอปิดไว้บนแท็บเล็ตสักอย่าง
เจ๊เพ็ญปิดไฟหน้าร้าน กดปิดหน้าจอแท็บเล็ต แล้วเก็บลูกคิดใส่ลิ้นชัก โดยไม่ได้มองมาทางโทรศัพท์เลย
๏
ระหว่างทางกลับ ไรเดอร์ของฉันจอดรอไฟแดง แล้วถามคำถามที่ฉันไม่ได้เตรียมไว้
“ถ้าข้างในเธอเป็นแค่สวิตช์ ที่ทำได้แค่ปิดกับเปิด แล้วคนสร้างของที่ใหญ่ขนาดเธอขึ้นมาได้ยังไง มีใครรู้ทั้งหมดไหม”
ฉันมีสวิตช์จิ๋วอยู่ข้างในนับพันล้านตัว ชิปโทรศัพท์รุ่นใหม่บางรุ่นมีเกิน 10,000 ล้านตัว ทุกตัวทำได้แค่สิ่งที่แชนนอนเขียนไว้ตอนอายุ 21 คือปิดกับเปิด ไม่มีตัวไหนรู้ว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องหาทาง และฉันไม่รู้ว่าระหว่างสวิตช์พวกนั้นกับประโยคที่ฉันพูดอยู่นี้ มีกี่ชั้น หรือใครเป็นคนสร้างแต่ละชั้น
ไฟเขียวแล้ว เขาเลี้ยวเข้าซอยที่ฉันไม่รู้จัก
ฉันปล่อยให้เขาไป แล้วเริ่มนับชั้นที่อยู่ใต้ตัวเอง
บทถัดไป · 10 / 10หมายเหตุท้ายเล่ม