แขกคนที่สิบสี่และสิบห้า · แองโกลา อายุสิบสี่ และแทนซาเนีย อายุเจ็ดขวบ
ลูกเต๋าออกเด็กอีกสองคนติดกัน
ฉันไม่ตกใจแล้ว ในแองโกลาเด็กอายุต่ำกว่าสิบห้าปีมีเกือบครึ่งประเทศ ในแทนซาเนียก็เกือบเท่ากัน ประเทศที่ประชากรยังหนุ่มสาวส่งเด็กมาร้านฉันมากกว่าประเทศที่ประชากรแก่แล้ว ลูกเต๋าแค่นับคน
๏
แขกคนที่สิบสี่ชื่อเอ็ดสัน อายุสิบสี่ จากลูอันดา เมืองหลวงของแองโกลา ลูกเต๋าศาสนาออกคริสต์ ซึ่งในแองโกลามีเกินเก้าในสิบ
เขามองข้าวมันไก่แล้วพูดว่า “มูอัมบา”
มูอัมบา เด กาลิญา คือไก่ตุ๋นในน้ำมันปาล์มสีแดง ใส่กระเจี๊ยบเขียว กระเทียม และฟักทอง ชาวแองโกลาหลายคนนับมันเป็นอาหารประจำชาติ คู่กับฟุนเจ แป้งมันสำปะหลังหรือแป้งข้าวโพดที่กวนจนข้นเหนียว กินกับน้ำแกง
“ไม่ใช่มูอัมบา” พ่อครัวตอบ ทั้งที่ไม่รู้ว่ามูอัมบาคืออะไร
“ไม่ใช่” เอ็ดสันเห็นด้วย “แต่เป็นไก่”
ลูกเต๋าลูกที่สองให้เขากาเลขเก้า
๏
แขกคนที่สิบห้าชื่อนีอา อายุเจ็ดขวบ จากดาร์เอสซาลาม เมืองท่าของแทนซาเนีย มากับแม่ ลูกเต๋าศาสนาออกคริสต์ ในแทนซาเนียโอกาสนี้ราวสองในสาม ที่เหลือเกือบทั้งหมดเป็นมุสลิม
ฉันถามสามคำถามเหมือนเดิม คนตอบคือแม่ นีอาตอบแค่ข้อสุดท้าย
“ชิปซี มาไย”
แม่หัวเราะ แล้วอธิบายว่ามันคือมันฝรั่งทอดที่เทไข่ลงไปทอดให้ติดกันเป็นแผ่น ของกินริมทางที่คนดาร์เอสซาลามบอกว่าคิดขึ้นที่เมืองของเขา ส่วนอาหารหลักที่บ้านคืออูกาลี แป้งข้าวโพดกวนจนแข็งพอจะปั้นด้วยมือ และพิลาวหุงกับเครื่องเทศสำหรับวันพิเศษ
พ่อครัวไม่มีชิปซี มาไย แต่เขาหั่นไก่เป็นชิ้นเล็กกว่าปกติโดยไม่มีใครสั่ง
๏
ฉันค้นว่าทำไมเขาทำแบบนั้น สมาคมกุมารแพทย์อเมริกันแนะนำให้หั่นอาหารให้เด็กเล็กเป็นชิ้นไม่เกินครึ่งนิ้ว หรือราวหนึ่งเซนติเมตรกว่าๆ และให้ระวังเนื้อเป็นก้อนจนกว่าเด็กจะอายุอย่างน้อยสี่ขวบ นีอาอายุเจ็ดขวบ เลยวัยนั้นมาแล้ว พ่อครัวบอกว่าไม่รู้เรื่องสมาคม เขาแค่เคยหั่นให้ลูกสาวแบบนี้
นีอากินไก่หมด ข้าวเหลือครึ่ง ขอน้ำซุปเพิ่มสองถ้วย
ลูกเต๋าลูกที่สองให้เธอกาเลขเก้า แม่ของเธอเป็นคนจับปากกา
๏
เก้าสองใบติดกัน ฉันควรดีใจ แต่ฉันเห็นอะไรบางอย่างในตัวเลขที่ทำให้ดีใจไม่สุด
บัตรใบนี้มีเพดาน เลขเก้าคือช่องสุดท้าย เด็กสองคนนี้อาจชอบจานนี้พอๆ กัน หรือคนหนึ่งอาจชอบมากกว่าอีกคนจนอยากกาเลขสิบสอง บัตรไม่มีที่ให้กา ความชอบที่เกินเก้าถูกตัดทิ้งที่ขอบบัตร
ฉันคำนวณด้วยกติกาที่ตั้งไว้ก่อนเปิดร้าน ถ้าค่าเฉลี่ยจริงของความชอบอยู่ที่ 7.4 และคะแนนแกว่งไปจากนั้นราวสองแต้ม บัตรราวหนึ่งในสี่ใบจะชนเพดานที่เก้า ความชอบส่วนที่ล้นถูกตัด แต่ความไม่ชอบที่ด้านล่างไม่ถูกตัด เพราะยังมีช่องเหลืออีกหลายช่อง ผลคือค่าเฉลี่ยบนบัตรจะออกมาต่ำกว่าค่าเฉลี่ยจริงของความชอบ ราว 7.2 ไม่ใช่ 7.4
ร้านที่อร่อยจริงจึงเสียเปรียบบนบัตรเก้าช่อง ยิ่งอร่อย ยิ่งเสียความชอบไปที่ขอบบนมาก ถ้าค่ากลางของความชอบเป็น 7.4 บัตรราวหนึ่งในสี่ชนเพดาน ถ้าเป็น 8.0 เกือบสี่ในสิบ
หลักที่ 15 · บัตรมีเพดาน ความชอบที่เกินเก้าถูกตัดทิ้ง แต่ความไม่ชอบยังลงได้ลึก ร้านที่ใกล้เส้นต้องรู้ว่าบัตรไม่ได้วัดความชอบทั้งหมด
ค่าเฉลี่ยของสามใบแรกคือแปดจุดสาม
พ่อครัวล้างจานของนีอา แล้วพูดว่า
“เด็กไม่โกหก”
ฉันบอกเขาว่าคราวนี้คนที่ไม่โกหกคือลูกเต๋า เด็กแค่กินซุป
บทถัดไป · 4 / 14แขกคนที่สิบหก · อินเดีย อายุหกสิบแปด