3 · ถุงมือข้างขวา
เช้ามืดวันที่ 16 สิงหาคม 1960 เวลา 05.29 น. บอลลูน Excelsior III ยกกระเช้าขึ้นจากลานบินร้างใกล้เมืองทูลาโรซา รัฐนิวเม็กซิโก ในกระเช้ามีคนเดียว ร้อยเอก Joseph Kittinger แห่งกองทัพอากาศสหรัฐฯ อายุ 32 ที่ความสูงราว 43,000 ฟุต มือขวาของเขาเริ่มรู้สึกแปลก
บางครั้งความกล้าหน้าตาเหมือนการปิดบังคนที่เป็นห่วงคุณ ตามที่เขาเขียนเองในนิตยสาร National Geographic ฉบับเดือนธันวาคม 1960 เขาตรวจถุงมือแรงดันแล้วพบว่า "ถุงลมของมันไม่พองตัว" อีกประโยคในบทความเดียวกันคือจังหวะของบทนี้ "ตัดสินใจไต่ระดับต่อ โดยไม่แจ้งภาคพื้นดินเรื่องปัญหานี้"
สิ่งที่เขารู้ว่าจะเกิด
เขาไม่ได้เดา เขาเขียนว่า "จากประสบการณ์ที่ผ่านมา รู้ว่ามือจะบวม เลือดจะไหลไปเลี้ยงไม่ถึงเกือบหมด และจะปวดอย่างรุนแรง"
ถุงมือที่เสียไม่ได้แปลว่าตาย สิ่งที่รออยู่คือความเจ็บ แต่เขาก็รู้ด้วยว่าอุปกรณ์บนตัวเขาพังได้ เขาเขียนถึงอุปกรณ์รักษาแรงดันที่หุ้มตัวไว้ว่า "ถ้าอย่างใดอย่างหนึ่งแตก จะหมดสติใน 10 หรือ 12 วินาที และตายภายในสองนาที"
และเขารู้จากตัวเอง วันที่ 16 พฤศจิกายน 1959 ในเที่ยว Excelsior I ร่มนำพันตัวเขา เขาหมุนจนหมดสติที่ราว 120 รอบต่อนาที แล้วฟื้นขึ้นมาที่ความสูงราว 3,000 ฟุต ใต้ร่มสำรอง
คนข้างล่าง
ทางที่ปลอดภัยเปิดอยู่ตลอดทางขึ้น คือวิทยุลงไปบอก ภาคพื้นดินมีอำนาจสั่งยกเลิก และไม่มีใครตำหนิคนที่รายงานว่าอุปกรณ์เสีย บทความปี 1960 ของเขาไม่ได้ใช้คำว่ายกเลิก คนเขียนรุ่นหลังอ่านมันแบบนั้น
เหตุผลที่เขาให้เองคือคนอื่น แต่ไม่ใช่ชีวิตของคนอื่น "รู้ตัวดีถึงศรัทธา หยาดเหงื่อ และงานทั้งหมดที่ขึ้นมากับภารกิจนี้" บทความหนึ่งที่สรุปหนังสืออัตชีวประวัติของเขาเล่าว่า ทีมมาไกลเกินไปแล้ว และเงินทุนของโครงการก็เปราะบาง
ลองดูว่าเขาปิดเรื่องนี้ไว้จากใคร คนข้างล่างคือคนที่มีหน้าที่เป็นห่วงเขา ถ้าเขาบอก ความเป็นห่วงนั้นอาจกลายเป็นคำสั่ง
ความสูงที่ถุงมือเสียยังไม่ตรงกัน บทความของเขาเองบอก 43,000 ฟุต แหล่งอื่นบอกราว 40,000 หรือราว 50,000
ข้างบน
การไต่ระดับใช้เวลา 1 ชั่วโมง 31 นาที บอลลูนหยุดที่ 102,800 ฟุตตามเรดาร์ เครื่องวัดความสูงในกระเช้าอ่านได้ 103,300 ตัวเลขที่ตกลงกันทีหลังคือของเรดาร์
ที่นั่น เขาพูดทางวิทยุว่า "เหนือหัวคือท้องฟ้าที่ไม่เป็นมิตร มนุษย์จะไม่มีวันพิชิตอวกาศ อาจอยู่ในนั้นได้ แต่จะไม่มีวันพิชิตมัน" Marv Feldstein จากภาคพื้นดินแจ้งเขาว่าอีกสามนาทีถึงเวลากระโดด ก่อนก้าวออก เขาภาวนาว่า "พระเจ้า ตอนนี้โปรดดูแลด้วย"
เวลา 07.12 น. เขาก้าวลงจากกระเช้า ตกอิสระ 4 นาที 36 วินาที
เขาบอกภาคพื้นดินก่อนกระโดดหรือเปล่า แหล่งไม่ตรงกัน แหล่งหนึ่งบอกว่าบอกก่อนกระโดด อีกแหล่งบอกว่าบอกตอนขึ้นไปถึงแล้ว อีกแหล่งบอกว่าเก็บไว้จนนาทีสุดท้าย ทุกแหล่งที่เปิดได้ตรงกันข้อเดียว ไม่มีใครสั่งยกเลิก
สามชั่วโมงต่อมา
มือขวาบวมราวสองเท่าของขนาดปกติ มันใช้ดึงสายปลดกล่องอุปกรณ์ไม่ได้ กล่องจึงยังติดตัวลงมา แล้วกระแทกขาเขาตอนถึงพื้น
หลังลงถึงพื้น ชายที่เพิ่งตกลงมาจากความสูง 102,800 ฟุตด้วยมือที่บวมเป็นสองเท่า เขียนถึงมือข้างนั้นสั้น ๆ ว่า "สามชั่วโมงต่อมา อาการบวมจะหายไปโดยไม่มีผลเสียอะไร"
คำที่ใหญ่ที่สุดของเขาในวันนั้นไม่ได้อยู่ในประโยคเรื่องมือ มันอยู่ในประโยคเรื่องท้องฟ้า
เดือนกันยายนปีนั้น ประธานาธิบดี Eisenhower มอบรางวัล Harmon Trophy ให้เขา เขาออกรายการสดทาง CBS กับ Walter Cronkite และขึ้น The Ed Sullivan Show ส่วนมือก็หายบวมจริง
ใบคะแนน
ลองวัดทีละขีด ทางที่ปลอดภัยเปิดอยู่และไม่มีใครตำหนิ เขาอยู่คนเดียวในกระเช้า และไม่มีใครรู้พอจะตัดสินใจแทน
เขารู้ว่าถุงมือที่เสียจะทำอะไรกับมือ แต่สิ่งที่รอคือความเจ็บ ไม่ใช่ความตาย เขามีประสบการณ์ และรู้ราคาที่กำลังจ่าย แต่เขาก็ปิดข้อมูลไว้จากคนที่อยู่ในตำแหน่งจะชั่งมันได้ดีกว่า
ขีดที่ต่ำที่สุดมีสองขีด ถอยไม่ได้ ได้ 1 เพราะการปิดเรื่องถุงมือเป็นการตัดสินใจที่เขาถอนคืนได้ทุกนาทีของทางขึ้น ส่วนเพื่อคนอื่น ได้ 1 เพราะเขาเสี่ยงมือข้างหนึ่งเพื่อไปยืนต่อหน้าท้องฟ้าที่เขาเรียกว่าไม่เป็นมิตร ไม่มีใครข้างล่างรอให้เขาไปช่วย
ใบคะแนน · Joseph Kittinger · ท้องฟ้าเหนือนิวเม็กซิโก 1960
ทางเลือกจริง 3 · รู้ว่าเสี่ยง 2 · คนเดียว 3 · เพื่อคนอื่น 1 · ถอยไม่ได้ 1 · ไม่บ้าบิ่น 2
รวม 12 จาก 18 · เดิมพันคือสถิติ งานวิจัย และงานของทีม ไม่ใช่ชีวิตของคนอื่น
ย้อนไปปี 1885 ที่เมืองลิมา ประเทศเปรู นักศึกษาแพทย์คนหนึ่งยื่นแขนทั้งสองข้างให้เพื่อน แล้วขอให้เพื่อนกรีด
บทถัดไป · 5 / 1604 The Lesion