เรื่องที่เก้า · ร้านขายยาในเยาวราช
ร้านในกรุงเทพที่ได้อันดับ 13 ของรายการ 50 Best ปี 2025 อยู่ในตึกที่ครอบครัวของเชฟเคยใช้ขายยาสมุนไพรจีนมาตั้งแต่ปี 1910
ในชนิดของเรื่องที่เล่าเรื่องบ้านกับครอบครัว มีสองร้านที่ถูกเอ่ยชื่อเท่ากันในรายชื่อที่ฉันนับ ร้านหนึ่งอยู่ในกรุงเทพ อีกร้านอยู่ในสิงคโปร์ และมีร้านที่สามในนิวยอร์กที่อยู่นอกการนับ แต่ทำเรื่องเดียวกันด้วยยายของคนทั้งโลก บทนี้จึงมีสามร้าน เพราะทั้งสามเล่าเรื่องเดียวกันจากสามมุม
๏
ร้านแรกชื่อโพทง ของเชฟพิชญา สุนทรญาณกิจ หรือเชฟแพม เปิดเมื่อปี 2021 ในตึกห้าชั้นแบบชิโนโปรตุกีสในย่านเยาวราช ตึกนี้เคยเป็นร้านขายยาสมุนไพรจีนของครอบครัวเธอ เปิดมาตั้งแต่ปี 1910 และเธอเป็นรุ่นที่สี่ การบูรณะใช้เวลาสองปีครึ่ง ลิฟต์ไม้เก่าที่จุได้สองคนยังอยู่
เมนูมีราว 20 คอร์ส ราคา 5,500 บาทเมื่อปี 2023 และ 6,300 บาทเมื่อต้นปี 2025 ยังไม่รวมค่าบริการ ร้านได้มิชลินหนึ่งดาว ได้อันดับ 13 ของรายการ 50 Bestปี 2025 พร้อมรางวัลร้านที่เข้ามาใหม่ได้สูงที่สุด และเชฟแพมได้รางวัลเชฟหญิงยอดเยี่ยมของรายการเดียวกันในปีนั้น
คนที่ไปกินจริงพูดถึงเป็ดมากที่สุด นักเขียนคนหนึ่งที่ได้รับเชิญไปกินเมื่อปี 2024 บอกว่ามันน่าจะเป็นเป็ดที่ดีที่สุดที่เขาจะได้กินในชีวิต และสั่งเพิ่มอีกจาน
นักกินชาวสิงคโปร์อีกคนที่จ่ายเงินเองเมื่อปี 2025 บอกว่าอกเป็ดบ่ม 14 วันคือไฮไลต์ของมื้อ แต่ก็เขียนด้วยว่าบางจานอาจดูเป็นลูกเล่น และปริมาณเรื่องเล่าอาจมากเกินไปสำหรับบางคน อีกคนให้รสชาติ 4 เต็ม 5 แต่อยากให้บริการเป็นธรรมชาติกว่านี้
๏
ร้านที่สองชื่อ Born อยู่ในสิงคโปร์ ในอาคารที่เคยเป็นสถานีรถลากเมื่อราวปี 1903 เชฟชื่อซอร์ ตัน เกิดในมาเลเซีย พ่อแม่ของเขาเปิดร้านข้าวราดแกง เขาไม่เคยช่วยขาย แต่ยืนดูพ่อแม่ทำอาหารมาตลอด ของว่างชุดแรกของร้านทำขึ้นจากความจำของร้านข้าวราดแกงนั้น และมีจานหนึ่งที่ทำจากหนังไก่กับมะเขือ เพื่อระลึกถึงมะเขือผัดหมูสามชั้นของแม่
ร้านได้มิชลินหนึ่งดาว คนที่ไปกินคนหนึ่งบอกว่าไม่มีจานไหนในหกจานที่ทำให้ผิดหวัง ส่วนอีกคนบอกว่าอาหารน่าสนใจพอประมาณ แต่ปริมาณน้อยจนน่าสงสาร แม่ที่อายุมากของเขาต้องไปกินสะเต๊ะต่อหลังออกจากร้าน
๏
ร้านที่สามชื่อ Enoteca Maria อยู่บนเกาะสแตเทนไอแลนด์ ในนิวยอร์ก คนทำอาหารของร้านคือยาย ยายจากหลายประเทศผลัดกันมาทำอาหารบ้านของตัวเอง
นักวิจารณ์ของเว็บรีวิวร้านอาหารแห่งหนึ่งให้ 7.9 และเขียนเมื่อปี 2024 ว่ามันเป็นอาหารหลากหลายแบบประหลาดๆ แต่อบอุ่นหัวใจ ลูกชิ้นที่เธอกินทำโดยยายชาวอิตาลีจริงๆ
ครอบครัวหนึ่งที่พายายวัย 84 ปีไปด้วยเมื่อต้นปี 2026 บอกว่ามะเขือย่างมิโซะของยายชาวญี่ปุ่นอร่อย และพุดดิ้งกล้วยดีที่สุดที่เคยกิน คำบ่นเดียวที่ฉันเจอจากรีวิวที่เปิดอ่าน ไม่ได้บ่นอาหาร มันบ่นว่าร้านบังคับให้สั่งชุดเต็ม 87 ดอลลาร์ต่อคน
๏
ทั้งสามร้านเล่าเรื่องบ้านที่มีอยู่จริง ตึกที่ครอบครัวอยู่มาร้อยปี ร้านข้าวราดแกงที่ลูกยืนดูพ่อแม่ทำ และยายตัวจริงที่ยืนหน้าเตา คนกินชมอาหาร และคำบ่นที่ฉันเจอไม่ได้บ่นรสเป็นหลัก มันบ่นเรื่องเล่าที่มากเกินไป บ่นปริมาณ และบ่นราคา
หลักที่ 36 · เรื่องบ้านที่ได้ผลเป็นเรื่องของคนจริงกับที่จริง ยายของคนอื่นยืมมาเล่าไม่ได้ และเรื่องบ้านที่เล่ามากเกินไป ก็กลายเป็นเสียงที่กลบจาน
๏
ร้านเราลองเรื่องบ้านบ้าง เรื่องเล่าที่ฉันเขียนให้ผู้คุมลูกเต๋าอ่านคือ สูตรนี้เป็นของยายของพ่อครัว ยายเคยขายมันจากรถเข็นในซอยเดียวกันนี้ และพ่อครัวยังตำน้ำจิ้มขิงในครกหินของยายอยู่
แขก 140 คนให้ค่าเฉลี่ย 7.75 สูงกว่าไม่เล่าอะไรเลย 1.15 แต้ม และสูงกว่าพัดลม 0.21 แต้ม ช่วงที่น่าจะครอบค่าจริงคือ 0.00 ถึง 0.43 แต้ม เป็นเรื่องที่สองที่ชนะพัดลม ชนะแบบเดียวกับเรื่องปรมาจารย์ คือเฉียดเส้นจนอาจเป็นโชค
แล้วฉันก็เห็นสิ่งที่แปลกกว่าคะแนน ฉันนับหลังอ่านคำตอบว่าแขกพูดถึงยายของตัวเองกี่คนในแต่ละเรื่อง เรื่องยายเรียกยายมาได้ 20 คน เรื่องเรือข้ามทะเลซึ่งมีคำว่ายายอยู่หนึ่งคำ เรียกมาได้ 36 คน และเรื่องฝนตกบนหลังคาสังกะสี ซึ่งไม่มีคำว่ายายเลย เรียกยายมาได้ 23 คน มากกว่าเรื่องยายเอง
ผู้คุมลูกเต๋าไม่ได้ฟังว่าเรื่องนั้นพูดถึงใคร มันฟังว่าเรื่องนั้นฟังดูคิดถึงแค่ไหน แล้วเรียกยายมาเอง
ฉันถามพ่อครัวว่ายายของเขาขายข้าวมันไก่จากรถเข็นจริงไหม
เขาคิดอยู่นาน
“กล้วยทอด” เขาว่า
ฉันลบเรื่องยายทิ้ง ยายของพ่อครัวขายกล้วยทอด และยายของคนอื่นยืมมาเล่าไม่ได้
แต่ก่อนลบ ฉันจดไว้ว่าวันหนึ่งถ้าร้านเราขายกล้วยทอด เราจะมีเรื่องเล่าที่จริงทุกคำ
บทถัดไป · 12 / 15ผู้คุมลูกเต๋า